काल रात्रीपासून डोक्यात एक नवा कथानायक घोळ घालत होता,तेवढा झटपट लिहून काढावा म्हणून आज सकाळी जरा लवकरच उठलो.घराचं दार उघडत नाही तो समोरचा नाना आम्हाला सामोरा(खरंतर पाठमोरा)गेला.नको तो अवयव खाजवत बसाययची लोकाना भारी खोड.च्यामारी!उद्या त्याला स्क्रबिंग ब्रशच घेऊन देतो(ओशाळला तर ठिक-नाहीतर ब्रशचे पैसे वाया जायचे)सकाळी सकाळी नको त्या गोष्टी नजरेस पडतात. म्हटलं लवकर जाऊन प्रात:विधी उरकून घ्यावा,पण हे सालं चाळीतले आयुष्यच बेकार.एकवेळ स्मशानभूमीत अंत्यसंस्काराची जागा वेळेवर मिळेल,पण सकाळी वेळेवर संडास रिकामं मिळेल याची खात्री नाही.प्रसंग निभाऊन नेला.दिवसेंदिवस आमच्या सहनशक्तीत कमालीची वाढ होतेय.काम फ

गेले काही दिवस "मी " आणि "धमाल मुलगा" यांच्यात "पुण्यातील मिपाकरांच्या भेटीगाठी समारंभ [ हो आमचा आपला साधाच , नाहितर संभेलन म्हटले की फार काहितरी मोठे वाटते आणि जवळजवळ त्याचे 'सूप वाजणे' हे सुध्धा ठरलेले असते.] " ठरवायचा की नाही यासंबंधी चर्चा चालू होती ... वास्तविक पाहता मी "धमाल" ला बेंगलोरचे आमंत्रण दिले होते पण मार्चच्या अखेरीस होळीची आणि जोडून शनिवार / रविवार अश्या २१ , २२ आणि २३ मार्च या ३ दिवशी सुट्ट्या येत आहेत. बहूतेक 'दूर देशी काम करणारे हमाल लोक' त्या मुहुर्तावर आपापल्या गावी परत येण्याची शक्यता आहे.

(हा माझा कवितानुभव पूर्वी तरुण भारत, मनोगत, ३६० इ. वर प्रसिद्ध केला होता. बर्‍याच जणांनी तो तिथे वाचला असेल पण मिपाच्या नव्या सभासदांसाठी इथे देत आहे.) कवी ना. धो. महानोर हे खरेतर निसर्गकवी पण त्यांच्या कविता केवळ प्रणयरम्य व शृंगाररस युक्त असतात म्हणून वाचणारे व ऐकणारे अनेकजण असतील. हा खरे तर त्यांच्यातील कवित्वाचा अपमान आहे. त्यांच्या कवितेतील शृंगाररसाला नाके मुरडणे जितके चूक तितकेच त्यांच्या कवितेतील केवळ शृंगाररसाचा आस्वाद घेणे अयोग्य होय. श्रीधर फडक्यांची 'काही बोलायाचे आहे ही ध्वनिफित जेव्हा ऐकली तेव्हा मला ही कविता विशेष भावली.