वन्स मोअर, का पलिकडुन खुणावते आहे, मला कुणी का आठवुन देते,जे विसरले, मला कुणी चुंबनाचि गोडी, टाकली पुसुन, ओठावरुन मी का करुन देते आठवण,अधर चाळवुन ,मला कुणी फाडल्या, केल्या नष्ट ज्या प्रेम कविता मी का ऎकवते आहे ,ते प्रेमगीत, मला कुणी कधिराग,कधि अनुराग,कधि प्रेम,कधि आग, कधि हो, कधि नाहि,का गोंधळुन टाकतय, मला कुणी मुश्किलिन बुजत आहेत घाव, धरल्या खपल्या का उकलत आहे त्या,दंतव्रण दाखवुन, मला कुणी चुकलो,गमावल सारे, हरलो, ह्या खेळात मी का करतय उद्युक्त पुन्हा, डाव खेळण्या, मला कुणी पडला पडदा, संपली ,तिन अंकि शोकांतिका का सारखा वन्स मोअर, देत आहे, मला कुणी अविनाश. बेभान स्वछ्छंदि मुक्त जिवन

त्या गर्दीत हो समोरी उभी दिपस्तंभासम ती तिज पाहुनीच भुललो मी ती मृगनयने लखलखती ती भासे खट्याळ हरिणी चुकवीत नजरेचे बाण मग अखेर नयने भिडतां हरपले स्वतःचे भान मग नजरेतूनच पटली खुणगाठ अंतरी मजला अदृश्य जाहलीच गर्दी दे हाक मानसी तिजला बोलले न काहि कोणी तरी सर्वकाही समजले पुजारी जरी शब्दांचा शब्दांवाचून जिंकले टिपः गेल्यावेळी बर्‍याच चुका केल्या होत्या आता काहि सुधारणा आहे का अजूनहि घोळ आहे हे नक्की सांगा