गेले १०-१२ दिवस म्युन्स्टर मधले तपमान साधारण -७ ते -१२ याच दरम्यान होते. दिवसभर थंडगार वारे, रस्त्याची कडेला गोठलेले दंव, झाडाच्या पानांवर त्याच हिमदवाची झालेली नक्षी असे एकंदरीत चित्र होते. 'अशी थंडी सतत तशीच आहे म्हणजे उद्या परवा 'आझे' नक्कीच गोठेल' गेल्या शुक्रवारी आम्ही असा विचार करत असतानाच आमच्याच इमारतीत वरच्या मजल्यावर रहाणारा श्रीनिधी शनिवारी सांगायला आला, ' मी आत्ताच बाहेर जाऊन आलो, आझे पूर्ण गोठला आहे. आज दुपारी जाऊया का तिथे?' आम्ही दोघं लगेचच उत्साहाने तयार झालो. आझे म्हणजे 'आ' नावाच्या म्युन्स्टरमधील नदीवरचे मोठे सरोवर. हे सरोवर साधारण २.५ किमी लांब आहे.

गूड मॉर्निंग! सर्वप्रथम तुरीनाच्या विनंतीला मान देत आपण येथे आलात त्याबद्दल मन:पुर्वक धन्यवाद!! त्यानंतर तुरीनाच्या रेकॉर्ड ब्रेकिंग लिस्टिंगसाठी सर्व इन्वेस्टर्संना हार्दिक शुभेच्छा. तुरीना कन्स्ट्रक्शन्सच्या अतिव महत्वाकांक्षेचे उदाहरण म्हणजे "पॅराडेसिया". जसे की मी आइ पी ओ रिलिझींगच्या प्रेस कॉन्फ़रंस मध्ये बोललो होतो, हा आइ पी ओ "पॅराडेसिया" या तुरिनाच्या स्वप्नाला वास्तवात आणण्यासाठी निर्माण झाला आहे. पॅराडेसिया हि केवळ एक संकल्पना केवळ एक स्वप्न नसुन ते या संपुर्ण देशाचे भविष्यातले वैभव आहे. हे शहर देशाच्या जगातल्या प्रतिमेला आणखी उंचावेल.

न्यूयॉर्कमधून उड्डाण केलेल्या १५० प्रवाश्यांना घेउन जाणारया यू.एस एअरवेजच्या विमानाला पक्षी धडकल्यामुळे, विमानाची दोन्ही इंजिन बंद पडली. त्यामुळे कप्तान सुलेनबर्गर ह्यांनी विमान हडसन नदीत उतरवले. ह्या त्यांच्या धाडसी निर्णयामुळे मोठी जिवीतहानी वाचली. ११ सप्टेंबरसारखा दुर्दैवी प्रसंग टाळण्यासाठी कप्तानाने लोकवस्तीचा भाग टाळून विमान नदीवर उतरवले. आधुनिक विमाने पाण्यावर बराच काळ तरंगू शकतात. त्यासाठी पाण्यावर विमान उतरवण्याचेही खास कसब लागते. त्यापेक्षाही प्रसंगावधान महत्त्वाचे.

"ज्यामुळे जगावंस वाटतं तेच काम करावं." माझ्या मित्राच्या तिनही मुली चांगल्या शिकल्यात.एक डॉक्टर आहे तर एक वकील आहे आणि तिसरी ही इंग्लिश घेऊन एम.ए.आहे.तुला कुठेही कॉलेजात लेक्चरर किंवा प्रोफेसर होता आलं असतं मग तू एका ऑफिसात सेक्रेटरीचा जॉब का पत्करलास? असं मी विचारल्यावर ती म्हणाली, "मी सेक्रेटरी व्हावं असं मला का वाटायचं?कारण जसे हातमोजे हातात फिट्ट बसतात तसंच हे सेक्रेटरी होणं मला फिट्ट बसतं.मी ते काम करायला जाते ज्यावर मी प्रेम करते.ते काम म्हणजे जे सुनियोजित करण्यात जे सुव्यवस्थित करण्यात माझा वेळ जातो.

सोमवार सकाळची वेळ. साधारण नऊ वाजले असतील. सृष्टीला सुर्याने प्रकाशाने उजळून टाकले होते. रस्त्यावर प्रचंड रहदारी होती. गाड्यांचा आवाज.. हॉर्नचा आवाज याला साथ देत मध्येच एखादे विमान आकाशातून जात असल्याची हमी देत होते. प्रत्येक चौकामध्ये सिग्नलवर गाड्यांची रिघ लागली होती.सगळे लोक कार्यालयात जाण्याच्या गडबडीत होते. प्रत्येक जण धावपळ करताना दिसत होते. सिटी बसेस प्रवाशांनी खचाखच भरल्या होत्या. दुचाकी वाहनेदेखील रहदारीमध्ये आणि प्रदुषणामध्ये भर घालत होती. एका साधारण सोमवारची ती साधारण सकाळ होती. पण, काहितरी विशेष आज घडणार होते.

...... श्रावण महिन्यातली ती एक साधारण सायंकाळ होती. सूर्य अस्ताला जाण्यास अवकाश होता. कदाचित काही कारणास्तव तो थांबला होता. एक्सप्रेस वे वरून गाडी एकशे साठ ते एकशे एंशीच्या वायुवेगाने समोर जात होती. सहालेनच्या त्या चिकण्या रस्त्यावर मावळत्या सूर्याचे लालसर प्रतिबिंब काळ्या शस्त्राने चिरत गाड्या चिं.... चिं... आवाज करत पुढे सरकत होत्या. डिव्हायडरच्या अगदी जवळच्या लेनला नचिकेतची गाडी वाऱ्याशी स्पर्धा करत पुढे जात होती. टोल नाक्यावर गाडी थांबली. ड्रायविंग सीटच्या बाजूला नचिकेतची आयुष्याची सोबतीनं आपल्या इवल्याश्या नेत्रांनी, अनभिज्ञ मनाने सभोवार बघणाऱ्या पाच महिन्याच्या मुलाला घेऊन बसली होती.

डॉ.आनंद यादव

आमच्या औरंगाबाद शहरात काल, महाबळेश्वर येथे होणार्‍या ८२ व्या अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाध्याक्षाची निवड होणार होती. आम्ही धावत-पळत मसापच्या (मराठवाडा साहित्य परिषद) कार्यालयात पोहचलो. गर्दी दिसली की डोकावून पाहण्याची सवय, त्यामुळे गर्दी झालेली होती. एकाला विचारले कोण ? तर तो म्हणाला डॉ.आनंद यादव ! डॉ.