मिलिंद फणसे यांची 'सजा' वाचून आम्हाला आमच्या सजा आठवल्या! ;) कोरड्या नरड्यास ह्या 'द्राक्षासवाचा' शाप दे टाकतो 'नवटाक' वा 'मोसंबिचा' उ:शाप दे! जी कुणी दिसते मला, बघतो तशी त्या त्या क्षणी, गात्र मी स्पर्शीत नाही, फक्त थोडे 'माप' दे! तामसी आयुष्य भोगी, शेवटी ही 'आव' का? तोड त्या नाडीस, पोटा सोडुनी अडमाप दे! दे सजा, बसता कुठे टोचेल का मज तो 'मणी'? मात्र माझ्या 'वेदनेला' मलम हा उ:शाप दे! कोरडा उपचार असतो 'पानपुसण्याचा' इथे पूस 'रंग्या' अन् खुशालीची जगाला थाप दे...! चतुरंग

मन का उदास ओलावती डोळे खिन्नतेचे जाळे अंतरात... नीरव शांतता सुचेनात गाणी विसावे लेखणी कोरे सारे.. तडफड उरी कळावी का कुणा मनातल्या खूणा पुसटशा... शोधिते स्वतःला गाभ्यात या खोल देवुनीया मोल आसवांचे.. समजेना काही गेले कुठे सारे चैतन्याचे झरे मनातले... वाळवंट रुक्ष रणरण वाटा आयुष्य फुफाटा चोहीकडे.. थके जीव आता दूर मृगजळ रिती ही ओंजळ वाट पाहे...

म्हणतात ना.... एका गालात मारले तर दुसरा गाल करावा पुढे... मग प्रत्येक जण मारल्याशिवाय जाईल का पुढे ? नेकी कर दरिया मे डाल...... मग एक दिवस स्वत:लाच बुडतान्ना नाही का पहाल? निन्दकाचे घर असावे शेजारी..... जर निन्दकच घुसला घरात,आदरतिथ्य करावे तरी? नेहमी दु:खीतान्चे अश्रू पुसावे........ करावे काय स्वता:च्याच डोळ्यात असतील आसवे? बोट दिले तर हात धरु नये..... पण आधाराचे बोटच नाही दिसले तर काय करावे? चूक भूल द्यावे-घ्यावे.... वाटले मन मिपावर मोकळे करावे. अन्तःकरणातील विचारान्ना करुन दिली वाट... अमूल्य सल्ल्यान्ची पहत आहे वाट.