मुग्ध वेड्या चान्दणिचे , गीत हे हळुवार आहे घाव लेवुन तव स्मृतींचे , मम मनी फुलबाग आहे... हासणारे नेत्र माझे, अश्रुना आव्हान देती आज दाटे या उरी हा, कोंडला नि:श्वास आहे .. माळलेली तू फुले मज, गंधुनी मी धुंद होते, कायेस या अजुनी तुझ्या रे, देहिचा घनगंध आहे .... -- सागरलहरी

अभ्यागता तुझा सूर्य मला उसना दे, खरंय की, तूच वाट चुकलेल्या पान्थस्था सारखा आलास, आशा होती तुला अंधारल्या माळावरच्या मिणमिणत्या कन्दिलाचीच फक्त ...... अरे पण माझ्या कड़े तर सूर्य होता ! अर्थात .. तुला हे ठाऊकच नाही म्हणा. अरे, अनंत कालपटावर स्वतेजाची पखरण करणारा माझा सूर्य ..... तो असंख्य जीवनांचा जनक ! त्या चन्डान्शुच्या प्रखरतेने निथळतानाही वाटे.... त्याचा अनादी जीवनांश तो किरणकरांनी आम्हाला देतोय. अभ्यागता ! पण हां इतिहास झाला. आमचा सूर्यही आता मळल्यासारखा झालाय बघ. वाटते कळिकाळपटाशी झुंजत तो श्रांत झालाय ! त्या हिरण्य गर्भावर चढलीत जळमटे ....

अंतीच्या कळान्चे | जिवाला लागीर | सोसेना उशीर | काही केल्या || भयकारी चित्र | दिसते सर्वत्र | घरदारा पुत्र | धूसरती || धुमस ही कंठी | नाही येत ओठी | राहिल्या त्या गोष्टी | सांगायच्या || सांगितल्याविण | समजावे मन | उतरावे ऋण | कसे आता || पिन्डाला वेढीन | गुज सुचवीन | मग घास देइन | काक मित्रा || - सागरलहरी

अति शितल मृदू शांत चंद्र्मा तो ललाटी जटी जया उगम पावे जन्हवी पुण्यदाती लेपुन तनू भस्मा स्वात्मनंदा विराजी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अणू रणू व्यापणारी लोचने तीन दिव्य करी धरी ड्मरू आणि त्रिशुळ भव्य अति धवल दिव्य कांति तेजसी ती प्रकाशी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अर्धांगी आदी शक्ती वाम अंगास ज्याच्या जगत वंद्य पुत्र गणपती स्कंदराजा देखणा करी प्रपंचा शिव विरक्त योगी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यश्लोकी अविरत जपी रामा भक्त श्रेष्ठा दयाळा शरण तव येता उद्ध्ररसी कृपाळा सहज तरूनी जाइ प्राथ्रितो जो शिवाला नमन तव करीतो शंकरा विश्वनाथा नृत्यनिपुण नटराजा मोहसी तू जगाला तांडव परि करीता विश्व जाते लयाला क