(होळीचे औचित्य साधून,मिपावरील एक नव कवी तुषार शिंतोडे ह्यांची एक ज्वलंत कविता (म्हणजे ज्वलंत प्रतिसाद मिळवणारी कविता ) फॉलो करण्याचा एक प्रयत्न. ह्या प्रयत्नांमागे कुणालाही दुखावण्याचा किंवा सुखावण्याचा कुठलाही अंत्यस्थ (का अस्वस्थ) हेतू नाही. कृपया हलक्याने घ्यावे.

अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित कहर मला तू, रिती तरीही निबंद प्रतिभा माझी राहिली कशी? टंकताना प्रतिसादाचे नव्हते भान मजला, आता हे अवैचारीक प्रतिसाद राहू दे तुझ्याचपाशी! कुपितले, खिशातले लेख आगळे कसे , कधी अन कुणी टंकले, कुणास ठावे? खरडीखरडींवरी आवाहनाच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते वैचारीक समुपदेशनवाले उधळलीस तू विडंबने माझ्या भग्न मनावर तुरट कडवट नासक्या शेंगदाण्याची काय करू मी?

[या बाईला काही उद्योग आहे की नाही? रोजची एक कविता पाडून बोर करतेय! ] अस कुणाला वाटू नये, म्हणून सांगते, हा सगळा जुनाच स्टॉक आहे! अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित बहर मला तू, रिती तरीही ओंजळ माझी राहिली कशी? फुलताना सुकण्याचे नव्हते भान कळ्यांना, आता हे निर्माल्य राहू दे तुझ्याचपाशी! गंधभारले, मंतरलेले दिवस आगळे कसे , कधी अन कुठे हरपले, कुणास ठावे? फांदीफांदीवरी स्मृतींच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते स्वप्नांचे हिरवे रावे उधळलीस तू दौलत माझ्या भग्न मनावर तरल मुलायम मोरपिसाच्या सुखद क्षणांची काय करू मी?

सगळं डोकं गरगरतय विचित्र वाटतयं मळमळतय असलं विचित्र फिलिंग वाटतयं काल पिलेली बाहेर येऊ असं विचारतेय वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये खुप अस्वस्थ वाटतयं सगळे जवळ असूनसुध्दा उतारा देणारा एकपण नाही असं वाटतयं काल रात्री राहिला अर्धा पॅग तो अर्ध्यावर सोडून दिला वाटतयं 'वॅट ६९' कालचा ब्रान्ड आपला नव्हंताच असं वाटतयं आताशा सकाळ सकाळी खूप मळमळतयं कसं सगळे विचित्र विचित्र वाटतय समोर पडलेला तो अर्धा पॅगचा उतारा दिसतोयं जरा घटकाभर डोकं दाबणारी कोणी लाभणारच नाही वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये लिंबू पाणी देणारं कोणीच नाही असं वाटतयं लोक म्हणतात कशाला येवढा पितो कशाला डोकं हँग होव्हर मध्ये झुलेतयं पण सप्तर॑गी ही दुनि