पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का जाळून काळजाला झरतो अजूनही का ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का जयश्री अंबासकर

गदीमांची क्षमा मागून 'रंगू बाजारला जाते' च स्वैर विडंबन कोंबडी भुंकाया लागली भूंकू द्या अंडी इकाया नेते इकू द्या कोंबू डुलत डुलत चालते गोऱ्या हातात लेखनी हालते लेखन चोरावी एकदा वाटते, वाटते, वाटते, नको बा जरा थांबून बोल ग कोंबू (माझ्या डोस्क्यातल) तुझ्या डोक्यात कसं ग कोंबू ? माजी कलेजी तुटते, तुटली तर , इकूया कोंबू ओळख आहे मी कोण ? माझ्या हातातला लेखण ! मी मनातल मनात ठेवते, ठेवते, ठेवते, ठेवु द्या तुझा पाठलाग कोंबू करीन अशी मुरडून कान मी धरीन तुझं खानपट थोडं फोडते, फोडते, फोडु द्या केली थट्टा अंगाशी आली लाज कोंबूची माझ्या गेली कोंबू थाटात कवन पाडते, चालते ?

नि:शब्द होते मी तेंव्हा, कवयत्रीही नव्हतें, प्रतिसादाला तुझे उत्तरही नव्हतें ! भावनांचे थवे मनी दाटले होते, प्रेमाचे काव्य तेंव्हा पटलेच नव्हतें ! अनोळखी धुक्यातून वाट शोधत होते, काळाच्या लहरींवर आशेची साथ देत होते ! प्रेम मिळत होते तुझे पण माझेच म्हणून खासही नव्हतें, चार चौघांचे प्रेम पाहून माझे मन जळत होते ! पण धुके आता सरले आहे आशेने साथ निभावली आहे भावनांनी दाटलेल्या थव्यांनी भरारी घेतली आहे शब्द सारे कविता गुंफत आहेत प्रेम काव्य मिच आता रचत आहे कवितेला माझ्या तुझा प्रतिसाद मिळत आहे मी तुझ्यासाठी आता खासच आहे माझे प्रेम चारचौघांपेक्षा हटकेच आहे अनोळखी काळाच्या गैरसमजूतीचे निर्माल्य