पाषाणभेद यांनी शहर किती वाईट आणि खेडं किती चांगलं हे इथे सांगितलं आणि मग मी विचार केला का बरं लोकं एवढं चांगलं खेडं सोडून शहरात येत असतील?

तुझ्यात अन् माझ्यात फक्त एका क्षितिजाचं अंतर आहे, 'जवळ असून दूर अन् दूर असूनही जवळ आहे.'

खेड्यातला आणि शहरी मुलगा असशील बघत टिव्ही जरी तू विटीदांडू कधी खेळलास काय? खेळलास काय? नाय रे नाय, नाय रे नाय खॉत असशील ऑईस्क्रीम तू बांधॉवरची बोरं तू खॉल्लीस कॉय?

असा फिरे रानभर वारा हा पिसाटलेला जसा माझ्या रोमरोमी तुझा छंद दाटलेला मेघांच्या रुपेरी कडा एकाएकी काजळल्या तुझ्या मीलनाच्या आशा मनामध्ये उजळल्या खळाळून वाहे पुन्हा झरा जसा आटलेला इंद्रधनू झूल्यावर मन उंच झोके घेई कधी तुझ्या वाटेवर चातक होऊन जाई (जसा पाऊस होऊन तूच त्याला भेटलेला!) लखलखणारी वीज काळ्या अंगणात नाचे तुझ्या स्मृतींनी तेवती लाख दिवे झुंबराचे मल्हाराचे सूर छेडी जीव हा झपाटलेला अशा सुखाच्या धारांनी चिंब चिंब भिजताना ओल्या मातीच्या कुशीत नवा प्राण रुजताना साद घालतो प्राजक्त फुलांनी लपेटलेला

शब्दांशिवाय भावना दिसतात नयनी तुझ्या शब्द दडले डोकावून हसतात नयनी तुझ्या गजरा माळून माझे भाव टिपशी आरशात ताटवेच्या ताटवे फुलतात नयनी तुझ्या वीज येवून मिळावी पावसात चिंब मिठी थेंबहि मग पाण्याचे भिजतात नयनी तुझ्या तु जवळ असताना चंद्रहि मग लाजतो चांदण्याचे रंग कारण खुलतात नयनी तुझ्या तु समोरी येताच माझे शब्द देतो फेकूनी पाहूनच ऐकतो ते बोलतात नयनी तुझ्या निरोप कशाला घ्यायचा मनास वाटे जरी निरोपाचे हातहि मग झुरतात नयनी तुझ्या ऋषिकेश (१४-०५-२००९)