दगडाचा जन्म देवा, कधी कुणाला नसावा.. कसे जगणे म्हणावे, चटक्यांच्या जगण्याला.. दर्‍याखोर्‍यातून कितीदा, देह घरंगळलेला.. किती युगे उलटती, फक्त वाट पाहण्याला.. कुणी लाथ घातलेली.. कुणी उशाला घेतलं.. कुठे पडतांना तुटलं.. कुठं तुटतांना फुटलं.. इतकाल्या दगडांतून, निवडक उचलतात.. अन् रुक्ष आकारातूंन एखादाच घणतात.. छिन्नी-हातोडीचे घण.. टवक्यांना अंत नाही घाव जागजागी पडती.. त्यात घडते विठाई! -- दगडाचा देव होतो, त्यात कर्तुत्व कुणाला? खरा शिल्पकार म्हणतो, दगडाचा गुण झाला! राघव [२०२१]

(मी कात टाकली च्या चालीवर, श्री ना धो महानोरांची माफ़ी मागुन) मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... मी मुडक्या क्वारंटीनची बाई लाज टाकली मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... करोना काळात, करोना काळात चावंळ चावंळ चालती भर लॉकडाउनात, तोंड लपवत चालती करोना काळात, करोना काळात काळात ग काळात ग मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... ह्या कोविड-वरती, मी शील्ड पांघरती मी अनलॉक मोरनी बाई, चांदन्यात न्हाती मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... करोना काळात, करोना काळात काळात ग काळात ग मी लसं घेतली... मी लसं घेतली... मी लसं घेतली...

दाटून आलेलं आभाळ पण पाऊस पडत नव्हता उडू की नको या विवंचनेत पडलेला एक अर्धा भिजलेला कावळा कसा बसा, शहारत, तोल सावरत गर्द आकाशाकडे बघत चारी दिशांना काय शोधत होता कुणास ठावूक नक्की काय करावं या विवंचनेत त्याचा चेहरा बहुधा अधिकच काळवंडलेला शेजारच्या कावळीच्या जास्त जवळ जावं तर सोशल डिस्टंसिंग आड येणार अंतर पाळावं तर शेजारच्या बिल्डिंग वरचा कॉम्पिटिटर टपूनच बसलेला अंधारे क्षितिज लंघून पलीकडे जावं तर ..पलिकडे नक्की काय आहे, .. मित्र आहेत की शत्रू की इथल्यासारखंच तिथे ..जाताना वीज तर पडणार नाही ना .. भिजलेले पंख किती काळ फडफडू शकणार आपण आणि गेल्या कित्येक दिवसांचा ..

वेड लागले सखया, जिवाला वेड लागले. दिसलास तू , सांगू कशी , माझी न मी राहिले. वेड लागले सखया , जिवाला वेड लागले. जादू अशी झाली कशी , दो नयनांच्या भेटीने. आनंद हा साठवू कसा , इवल्या या मुठीने फूलपाखरू हो ,मन माझे , तुला धुंडताना आभाळ हे वाटे थिटे , तूज सवे हिंडताना स्वप्नात मी रमले अशी , हे चित्र रेखताना प्रीत ही तुझी माझी , पाहते बहरताना स्वप्नांना पंख मिळाले , घेता हात हाती दुनिया नवी वसवेन मी , तू असता सोबती वेड लागले सखये, जिवाला वेड लागले दिसलीस तू सांगू कसा , माझा न मी राहिलो वेड लागले सखये जिवाला , वेड लागले.

स्वैर वारा खेळ खेळतो, लालबुंद मातीशी कणकणास उंच उडवे, दूरवर आकाशी रंग वेगळा धूलिकणांचा मिसळला नभांत सूर्यागमनाने झाल्या दशदिशा मूर्तिमंत डोकावे अधूनमधून कळस एका मंदिराचा दावे जणू दिशा कुणा , जरी आसमंत धुरळ्याचा स्वैर वारा अन कळस , स्थितप्रज्ञ भासले रंग घेऊनि सोनेरी मात्र धूलिकण माजले माज उतरला क्षणात आपटले धर्तीवरती स्वैर वारा मंद झाला , परतली लाल माती ================================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर