रोंरावत आला वारा उधळीत धुळ धूराळा वटव्रुक्ष ही गळूनी पडले आकांत पेटला सारा मी सान कळी इवलीशी अजिबात हलले नाही झेलुनी वादळ सारे मी किंचित फुलले नाही तू अजस्त्र असशी मोठा मी सान कळी इवलीशी धैर्याने ट्क्कर देते तू अखंड मी अविनाशी तू ज्ञानवंत अधिकारी परि तुज अहंपणाचा शाप स्वार्थ साधण्या प्रज्ञा तव जळुनी झाली राख रे ठावूक नाही तुजला सत्याची अमोघ शक्ती सत्तेच्या कैफाहूनही श्रेष्ठच ठरती भक्ती जा अहंपणाला तुझिया मी मूळीच मानत नाही मज आदर असे ज्ञानाचा मी गर्व जुमानित नाही फुलविण्यास रे मजला एक नाजुक फुंकर बास हे जीवन म्हणजे वेड्या एक मस्त मोकळा श्वास

नको बंधने, जाच मंजूर नाही नदीला किनाराच मंजूर नाही ! कशी साथ द्यावी तुझ्या कीर्तनाला? मृदंगास ठेकाच मंजूर नाही ! तुला शिंपडावे सुखाच्या सरींनी, तुझ्या श्रावणालाच मंजूर नाही हसू तेच ओठी, खळी तीच गाली, कशी आज ही लाच मंजूर नाही ? तुझ्या सांगण्यानेच मी का फुलावे? वसंता, तुझा जाच मंजूर नाही ! मिळेना तुझ्या साक्षिने न्याय येथे, दिलेला पुरावाच मंजूर नाही लपेटून घ्यावे तुला मी, मला तू, दुरावा कुणालाच मंजूर नाही ! अरे, त्या 'उद्या'ला कुणी आज सांगा, 'तुझी भेट आताच मंजूर नाही '