किराणा मालाचे दुकान काढावे असे माझ्या मनात आले, आले गेले मला सल्ला देउ लागले, लागले सवरले काही तर आम्हाला सान्ग म्हणत सर्वजण, सर्वजण मदत करु लागले आणी दुकान सुरु झाले, झाले सुरु दुकान तसे सगळे मिपाकर खरेदीला यायला लागले, लागले यायला बरेच लोक तसा मला स्टाफ़ कमी पडु लागला, लागला तसा नोकरीला दुकानात माझ्या अवलिया व परा, परा मग येइल जाइल ते पाखरु न्याहाळु लागला, लागला मग वाटु मला सिन्सियर एकच अवलिया, अवलिया झाला कालान्तराने मग म्यानेजर, म्यानेजर झाला तसा लागला हा कविता करु नाना, नाना नाना म्हणत पोरी गोन्डा घॊळवु लागल्या, लागल्या हिशोबाची वजा जाता मला घाम फ़ुटु लागला, लागला मला शोध मिच दुकानाची ड्

नातं तुझं माझं आठवणींच्या पलिकडलं मनात वसलेलं डॊळ्यात साठलेलं हृदयात साठवलेलं नातं तुझं माझं पाण्यासारखं नितळ गहिरं जस कातळं खोल जस तळं हिरव गार जस मळं नुसत्या नावात न अडकणारं नुसत्या रेषांमधे न सामावणारं नुसत्या आभाळात न मावणारं नुसत्या देहात न राहणारं नातं तुझं माझं प्रसन्ना जीके.

(प्राजू यांना अपेक्षित असलेल्या प्रियकराची सद्यस्थिती) घरात अपुल्या भरून उरल्या मद्यराणीचा सुवास तू वेगवेगळ्या गचाळ गंधाची उभी ठाकलेली रास तू क्षणैक जागेवरी न थांबे लडखडणारा त्रास तू मित्रांच्या कुबड्या करुनी तरंगणारा भकास तू अखंड रिचवणारा... झरझर घोट संस्कृतीचा दास तू चाखण्यावरती पोसलेली तुंदीलतनू आरास तू डोळे मिटूनी तुला पहावे.. ग्लास तू ..... ग्लासात तू तुझ्याविना ते कसे जगावे मद्यकर्त्याचा श्वास तू पेगवेड्या त्या जनांना लागलेला ध्यास तू.. बाटलीतील उत्कटतेचा झिंगला उल्हास तू सदा सदाच पीत रहावे न संपणारा प्रवास तू काल बेवडा... आज बेवडा हवाहवासा हव्यास तू..