दाराला तोरण आ॑ब्याचे र॑गित रा॑गोळी,पणती तेवते, पाहुण्या॑ची रेलचेल गडबड वाढते आज दिन सोनियाचा,माझी लेक सासरला ग जाते... आईच्या डोळ्यात भरले ग पाणि, पापणि लवता मोती येतिल ग खाली ऊरातिल धडधड वाढ्तच जाते बघता बघता लेकीच्या डोक्यावर अक्शत पडेते, सुर येई सनईचे,चऊघडा ग वाजे लेक आईची कशी पति बरोबर सप्तपदी चालते लहान असताना धरे पित्याच्या ग हात सप्तपदी चालताना तिला होते का आठवण आज लेकीची झाल दिली तिच्या सासरी डोक्यावर ठेवली टोपली दिव्या॑ची, आईचे डोळे बोलती, मुली तेवत रहा सदा अशी सासरी झाले सर्व विधि मुलगी आ॑बा ग शि॑पते आईच्या मा॑डित झोपणारी काल, आ़ज पतिच्या मा॑डिवर पाय ठेवते आईच्या हातात डबा फराळाचा

विश्वरूप तेज झाले | सर्व तेज येथ आले | जगज्जननीरूप बनले | महालक्ष्मी || रजत वर्ण प्रभावळ | त्यात शोभे मुख कमळ | सुवर्ण मुगुट उज्ज्वळ | दिव्य रूप || सुंदर नथ नासिकेसी | कंठी भूषणे ल्याली तैसी | प्रेमे पाहे भक्तासी | आदी-माया || सुवर्ण चरण सुंदर | मनोहर ल्याले नुपूर | पाहोनिया भक्तिपूर | मनी दाटे || सर्व विश्वाची आई | रक्त वर्ण वसन घेई | मातृ रूपे दर्शन देई | राम माझा || रूप मनोहर धरिले | परी गदा चक्र राखिले | वात्सल्याने भक्त पोशिल

आज, आपल्या पहिल्यावहिल्या रात्री, हे गोरेपान पुस्तक, तुझ्या शरीराचे हळुवार उघडतांना.... सुरूवातीलाच लक्ष वेधून घेतले बघ, तुझ्या मनाच्या; ईवल्याशा, निरभ्र, निष्पाप, पवित्र अर्पणपत्रिकेने! खरे तर; अर्पणपत्रिका टाळूनही...जाता आले असते पुढे भराभरा, अधीरपणे; पुस्तक संपविण्यासाठी सगळेजण तसेच तर करतात! पण...

जरी काळरात्र होती ती तुझ्या कुशीत होती ती येई ना वेळ पुन्हा हाती ती थकल्या गात्री ....उत्तर रात्री श्वास अधीरे... गहिवरे धरित्री. ये सकाळ अवघा प्रकाश पसरे कारुण्य पुसे...