हा मोगरा नक्की चोंबडा आहे माझी पक्की खात्री आहे तू जेव्हा कधी स्वप्नात येतोस माझ्याशी गुजगोष्टी करतोस हा मोगरा बहरतो नक्की हा आपल्या गोष्टी ऐकतो चोरून ऐकतो अन मोहरतो लक्षलक्ष चांदणकळ्या मिरवतो अंगोपांगी सौंदर्यानी ऊतू जातो टप्पोर्‍या फुलांनी डवरून धुमसतो सुगंधी निश्वास उसासे टाकतो नक्कीच!! कारण आजकाल हा रोज बहरतो आजकाल मोगरा रोज बहरतो ....!!!

माणूस म्हणून जगण्याची ही किंमत नशीबाच्या खेळामुळे जरा जास्तच होती अस्तित्व जेथे गहाण पडले तेथे शब्दांची लकीर खुप मोठी होती घाव शब्दांचे चार छोटे होते पण जख्म जरा मोठी होती लपवावे काय आता येथे व्रण चेहर्‍यावर पडले होते नको नको म्हणत असताना दर्द पदरी पडला होता लवपावे काय व दाखवावे काय आपल्यातच खोट दिसली होती चार पुस्तके कमी शिकलो त्यांची ही किंमत खुप वजनी होती काय खरं व काय खोटं नशीबाची थट्टाच थोरं होती वाहत जावे असेल ठरवले तरी जमीनीचे वळण खुप वेगळे होते तडफडत जावे कोठे तरी येथे आरसा दाखवणारे अनेक होते माणूस म्हणून जगण्याची ही किंमत जरा खरंच मोठी होती... मेल्यावर तरी समाधान लाभेल मुक्त हो

“( अ ) द्वितिय ” प्रेम प्रीतीत संगत तुझी, मज कधी ना लाभली, साथ संगत नव्हती कुणाची, पण वेदनांनी मज दिली. खेद नाही, राग नाही, प्रेम तव जरी ला लाभले, वेदनांशी “इश्क” माझे, प्रेमांत तुझिया जाहले. निरंजन वहाळेकर