जगावेगळे विश्व कवीचे अक्षरांसवे खोड्या करता - चिमटे काढी वा गुदगुल्या सराईतपण हाती येता ! जे ना दिसते कधी रवीला - म्हणे नेमके कवीस दिसते पाताळातुन थेट अंबरी - कवी - भरारी चालू असते ! बालपणी वा जरठपणी , खरडावी लेखणी वाटते ! परी लेखणी हाती असता कवीमनीं का खंत दाटते ! जुळवू कैसे यमकाला मी ! व्याकरणाला मनात भीता , गण - वृत्ता मी कसे ओळखू - काव्य - प्रचूती वाढवि चिंता ! अ - रसिका पहिले वंदावे - कवितेचे ते बोट धरावे , टीकाकारा मुळी न भ्यावे स्वानंदास्तव मस्त लिहावे !!

- जाने १९७९ निरलस प्रेमे रमवी मज तू तव सन्निध अये नूमवि भरोनी वाहो घट प्रेमाचे सदासर्वदा हे नूमवि मन्मातेपरि निज प्रेमाने टाकिसी भारूनी हे नूमवि यास्तव मज ह्या तव वास्तूचे बहूत प्रलोभन हे नूमवि मन्बंधूंचे लालनपालन केले हो या नूमवीने प्रणमुनी गातो गौरव आता या नूमवीचा प्रेमाने रम्य काल तो बहूमोलाचा आता मी त्या आठवितो तव प्रेमाचे दवबिंदू हे नयनातून मी साठवितो गौरव गाता उच्च स्वरांनी गगन मंडले दुमदुमती ती ही नूमवि अजुनीही रिझवी भासे मजला नवी नवी अतुल अपूर्व पराक्रमाने जगूनी जगती मानाने हे नूमवि तुज मिरवू आम्ही गाजवू ही ती दिग्गगने तव वैभवी जी विभा विमलतम ज्या विभूतीनी पसरविली त्या तेज