दु:ख माझे देखणे , द्रिष्ट त्या लावू नका एकटा आहे सुखी मी, सोबती होवू नका.. चांदण्यांचा हा पसारा ,चन्द्र तरीही एकटा शल्य घेवूनी फिरे तो, तेजावरी जावू नका.. पापण्यांच्या आड पाणी, सागराला लाजवी हासरा चेहरा बघूनी, गोडवे गावू नका... साद मिटते अन्तरी, शब्द सारे पोरके वेदनेची आग उरली, ती तरी मागू नका.. घाव आहे जीवघेणा , तरी ही जिव्हारी राखतो बेगडी या सान्त्वनाची ,आस मज दावू नका... वाळवंटासारखा -निष्पर्ण मी, निष्प्राण मी मॄगजळाची ओढ माझ्या , अंतरी उजळू नका...

मन हे असे का विचित्र विचारात गुन्तते, दिवसा ढ्वळा पड्ल्या शुन्य स्वप्नात रमते, ए़़कान्त एकान्त शोधत नुसते स्वतातच रमते, रस्तातल्या गर्दित सुध्दा स्वतालाच शोधते, मन मन करतो पण बरे कुठे हे असते, शरिरातला कुठ्ला कोपरा धरुन हे बसते, काहितरि नुसते नविन सविन शोधत फिरते, जे नाहि अस्तित्वात चुकुन त्यालाच का शोधते, समजावले कितिदा आरे....

प्रेरणा- थू थू अजि थुकला, थनी टोचला थुंके थुथु ताजा | तो थुथुराजा आता थुंकला, थनी टोचला थुंकुची थाथूर होते थाप, जे थुंक थांबले| परि वचन थुथुने त्याशी थुंकवंत ठेले|| थुंकत थाथूर शब्द त्या पुन्हा थुंकण्याते| थुथवुनी सकल माझी थुथुशक्ती फस्त होते आता थुंकला, थनी टोचला

3

नियतीने कोरले जे असे चेहऱ्यावरती तसे ते ठसे नित्य मुखवटे तेच खुपावे बंध किती हे सहन करावे? नाव जसे मिळविले कर्माने निष्कलंक नी अबाध्य जपणे जपती सगळे प्राणपणाने झुकतो आत्मा ह्या ताणाने मुक्त श्वास घेण्या तापातून उपाय असती फ़ार पुरातन नाट्य, तमाशा, किंवा लेखन प्रदान करीती अलगच दर्शन कोणी जाती हास्यगृहांतरी टिंगू अथवा लंबू दिसे जरी हसूनी स्वत:ला खरे पोटभरी मुखवट्याची बोच नष्ट करी जाल जादुई बघा उभरले चेहरा पुस्तक तेथ उमटले ब्लॉग विविध आयडींने केले समाज दर्पण जणू उभरले महाजाल बघ विणले घट्ट का करिशी स्वत्वाचा हट्ट? धरी आयडी नाना कळा घेई श्वास बेबंद मोकळा संस्थळींचे जादुई दर्पण तणाव-नाशक मुक्त

तो नं? - अस्साच आहे पडतो धडतो पण नाही रडत तो उभा राहातो तो पुन्हा उठून भरारी घेतो पुन्हा दम भरुन धरा करते धरशायी त्यास कधी घेतात उंच लाटा त्यास पाशात अग्निबाणच घेतात कधी परिक्षा त्याची पण तो नाही होत अनुत्साहीत खरं तर होते त्याचे मग 'फिनिक्स' अन आगितून जन्मते नव-जीवन तेवढ्याच उस्ताहानं नव्या जोमानं सर्व उभे करण्याच्या जिद्दीनं अस्साच आहे तो...जिद्दी!!