आयुष्याच्या हरेक क्षणांवर .. प्रेम कर अस्तित्वाच्या घनघोर रणावर .. प्रेम कर नात्यांमध्ये गुरफ़टणार्‍या ओलाव्याने मोहरणार्‍या मनाच्या या उधाणपणावर.. प्रेम कर कळ्या उमलती तू हसतना स्पर्श छेडती कोमल ताना देहाच्या प्रत्येक सणावर.. प्रेम कर नको विचारू गतकालाला करेन वश मी त्या दैवाला माझ्यामधल्या याच गुणावर.. प्रेम कर घाव झेलले जगण्यासाठी राखेमधुनी उठण्यासाठी हृदयावरच्या त्याच व्रणावर.. प्रेम कर नुरतील तेथे काही व्यथा एक आगळी शांत अवस्था मुक्ती देणार्‍या सरणावर.. प्रेम कर अंत नसतो सृजनाला त्या विलयाच्याही बस्स रेघोट्या सृष्टीच्या या कणाकणावर .. प्रेम कर - प्राजु

दूर दूर जातानां मज जवळ ठेवशील ना रे? आभाळाखाली तिथल्या मज तु जपशील ना रे? तुझे नि माझे गाणे गुणगुणती गावा च्या वाटा शपथ तुला ह्या वाटांची हिरव्या तु बघशील ना रे? दूर दूर जातानां मज जवळ ठेवशील ना रे? आभाळाखाली तिथल्या मज तु जपशील ना रे? आसवे कळीस भ्रमर तसे मी पाहिन वाट तुझी रे क्षण क्षण हे जाता जाता हर क्षण मी तुज आठवीन ना रे? दूर दूर जातानां मज जवळ ठेवशील ना रे? आभाळाखाली तिथल्या मज तु जपशील ना रे? -- अंतरातुनि वजा जाता राहिन तुझाच सखी गं डोळे मिटुनि बघशील दिसेन मीच जवळ तुला गं राहुन पाण्यात जशी ह्या मास्यास विझे न तहान प्रेमात तुझ्या तसा मी कसे होईल प्रेम कमी गं? -- दूर दूर जा

हजारो वर्षापासुन पडुन होतो.. डोंगराच्या पायथ्याशि दगड बनून. कुठुन अचानक आज एक शिल्पकार आला... त्याचा हात लागताच माझा पुनर्जन्म झाला. मनाचे सारेच बन्द कप्पे अलगत उघडत गेलेत.. जिवनाच्या कवितेला स्फुरण चढत गेले. हजारो वर्षापासुन ओसाड वाटणारा निसर्ग .. आज धुन्द करु लागला. वसन्त,शरद्,ग्रिश्म्,श्रावण सारेच ऋतु .. मनाला भावू लागलेत. सुर्य, चन्द्र जणु माझे डोळे झालेत... आता तर क्षितिजा पलिकडिल जग हि दिसु लागले. आता मि जगणार धुन्द्,मधहोश.. कारण आता माझा पुनर्जन्म झाला.

साक्षात 'पाय' वर कविता करणार्‍या आमच्या घासू गुर्जींचे पाय पकडून!