परतीचा प्रवास, वाटेत फक्त अंधार.. क्षितिजाची फक्त चाहूल, बाकी सर्व काळोख.. रातकिड्यांची किर्र किर्र, हलकेच वाऱ्याची शिळ.. पत्थरांची रेलचेल पायी, ठेच - खाच खळगेची साथ.. असं कसं घडलं, नक्की कुठे पाल शिंकली.. सर्व काही नीट चालू असता, कशी सर्व घडी विस्कटली.. आपण सूर्याला गाठलेलं, त्याला हसून हस्तांदोलन केलेलं.. जे न पाहिलं त्या रवीने, ते आपण दोघांनी सहज अनुभवलेलं.. तसं आठवतं घडलेलं सर्व काही, पण मन काही मानत नाही.. आठवणी येत राहतात , मनातून काही जात नाही.. आठवतो तो क्षण जिथे माझा पाय घसरला होता.. आठवतो तो क्षण जिथे काळही थबकला होता.. मीच घोडचूक केली, मीच नाही आवरू शकलो.. वासनेच्या हिंदोळ्याल

घेता जन्म नाळ जुळली. आजन्म साथ मरणाची लाभली. आपुलेच प्रेत खांद्यावरी घेत. तुडवली जन्म मरणाशी येत. मुक्ती दिली आतुर जिवा. पांग फेडण्या नवजन्म हवा. रे मरणा नवजन्म हवा.

धरिला वृथा हट्ट वाळूस पकडतो घट्ट हाती काय उरावे, भाळतो कांचना भोगतो विवंचना खरे काय म्हणावे, गेली वेळ निघोनी मडके फुटके खालोनी, किती ते भरावे, शेवटी जळते काया भवती सगळी माया का मग रडावे, केला अहंकारे दंश वाढतो वासनेचा वंश कोणी सावरावे, विपरीत हे घडले मोहात शरीर सडले कोणी सोडवावे, वाट ही बिकट मार्ग हा धाकट पैलतीरी कोणी धाडावे, पोसतो ही काया स्वामी चरणांसी जाया जवळ तुम्ही करावे, स्वामी तुमचा दास चरणांचा तुमच्या ध्यास बोट तुम्ही धरावे,