[कविवर्य सुरेश भट यांच्या 'मज दोन आसवांना हुलकावता न आले' या ओळीवरची तरही गझल] मज दोन आसवांना हुलकावता न आले हसण्यात हुंदक्यांचे कढ दाबता न आले कितिदा मनात आले, सुखपेरणी करावी उपटून यातनांचे तण काढता न आले निमिषात भंग झाली गहिरी, अतूट नाती परक्याच आपल्यांना समजावता न आले मरणासवे कितीदा फसवे करार झाले जगणे नकोच होते, पण टाळता न आले अनुकूल सूचनांना वगळून चूक केली प्रतिकूल आर्जवांना धुडकावता न आले असण्याहुनी सुखाचे नसणेच ठीक होते उपभोगता न आले अन् वाटता न आले अभिजात वेदनेचे जडशीळ जून ओझे कवटाळले उराशी, भिरकावता न आले जुळवून काफिये मी जपल्या अलामतीही, गझले, तुझे किनारे पण गाठता

खुप दिवसांनी काही ओळी सुचल्या आणि ते ही कॉपी पेस्ट न करता . अस्सल स्वतःच्या .

आयुष्य राजयोगी,उपभोगता न आले माझे असून “माझे” संबोधता न आले आभाळ पापण्यांना सांभाळता न आले मज दोन आसवांना हुलकावता न आले राशी अनेक होत्या गाठीस पातकांच्या गंगेस पाप सारे स्वीकारता न आले बरसात तू सुखाची, केली सदैव देवा झोळीच फाटकी मज सुख झेलता न आले जखमा असंख्य होत्या अन्‌ वेदना पुरेशा वणव्यास का मनाच्या सुलगावता न आले सोडून दूर सुख मी दु:खात चूर झाले दु:खातल्या सुखाचे "सुख" टाळता न आले जयवी - जयश्री अंबासकर