सांज होता वाट आंधळी जनावरांची काया भयाण करणारी मात्र , जंगल म्हण्जे जनावरेच नि शहर असायला माणसेच असा काही नियम नाही रक्त वाहिले का कुणी पाहिले का खोल किती जखमा चौकशी चा चष्मा घातले लोखंडी सळे वय होते खुळे सगळे मात्र कळे तरी निरपराध मी रोज रोज तेच रस्ते वेगळे नावे वेगळी भुकेल्यांची ताटे भरली उद्वेगांची गर्दी निराशेत सरली वेशी वर लखतरे मोकाट जनावरे लपलेली 'समोर' मात्र 'न' दिसणारी रडणारी ओरडणारी सोसून छळ प्राण सोडणारी निष्पाप… निरागस लक्ष वेधणारी निर्लज्जांचे , बाधिरांचे, पुन्हा एक बातमी उद्या च्या अंकात सांडलेल्या स्याहीनं ओरबाडलेल्या कागदावर लिहिणारी… सांज होता वाट आंधळी जनावरांच

हे विहगांनो चला घेउनी मेघांपलिकडल्या द्वारी खेळ मनस्वी शतरंगांचे फेर धराया गाभारी उणे पुराणे जग वाटे हे कल्प नवा रुजवू देही फुलवू या स्वप्नांचा चोळा दूर करू विवरे सारी रंग बघू प्रमदेचे आणि तृप्त फिरू रत माघारी पुन्हा एकदा तोच शहारा उमलवुनी मन दरबारी ........................अज्ञात

"फिमेल बाइटस!" पक्षी विक्रेता सांगत होता. "यु कॅन टेम अ मेल बट नॉट अ फिमेल" त्याने माहिती पुरवली. माझ्या चेहर्‍यावर अनेक भाव, थोडा उपहास, थोड आश्चर्य, थोडा राग... मग तो माझ्या नवर्‍याकडे वळला "माय वाइफ अल्सो बाइटस" हसु, विनोद गिर्‍हाईकाशी थोडी जवळीक "हाउ अबाउट यु?" माझा नवरा मजेशीर हसला मी ही दात काढले मी चावत नाही हे दाखवायला मी चावणार नाही हे पटवायला मी चावरी नाही हे ठसवायला. रात्री अंथरुण काटेरी झालं पुन्हा पुन्हा तेच वाक्य..."फिमेल बाईटस" व्हाय? व्हाय डज शी बाइट? तिथे न विचारु शकलेला प्रश्न आता मनात वादळत होता. काना कोपर्‍यातुन घोंगावत होता. फिमेल बाईटस बाय नेचर नॅचरली शी बाइटस का?