"अज्ञेय" नावाच्या कवीने हिंदी भाषेत लिहीलेली एक विलक्षण कविता "असाध्य वीणा" मध्यंतरी वाचनात आली. भारदस्त अन कसदार शब्दसौंदर्याचे बावनकशी लेणे ल्यालेली ही कविता माझ्या मनाला चिंब भिजवून, अतिशय आल्हाद देउन गेली. मी तर म्हणेन सर्वाधिक आवडलेल्या काही कवितांपैकी ही एक! ___________ कवितेचा गाभा हा आहे की - गुहावासी ऋषी प्रियंवदा हे राजाकडे आलेले आहेत अन राजाने त्यांना एका वीणा छेडून , वाजवून दाखविण्याची, वीणावादन करण्याची विनंती केलेली आहे.

चंद्राचा शीतल प्रकाश, बाप्पा सगळ्यांना देतो गोंडस बाळाच्या रुपात, प्रत्येकजण जन्माला येतो बालपण कसे संपते, कधी कळतच नाही असा सोमवार परत, कधी मिळतच नाही मंगळाचा जोश, संपूर्ण तारुण्य व्यापतो आभाळा एवढ्या आकांक्षा, आपण उरात जपतो खूप काही करायला, वेळ कमी पडतो आपल्या नकळत अचानक, बुधवार उजाडतो बौद्धिक आणि आर्थिक, आपण झेप घेत असतो कुटुंब, तब्येत, मित्र - ह्यांसाठी वेळच नसतो अनुभवाचं लक्षण म्हणून जग, पांढऱ्या केसांकडे पाहतं स्वतःसाठी थोडं जगायचय, असं मनात वाटत राहतं एक महत्वाचा निरोप घेऊन, मग गुरुवार येतो खरा मार्ग दाखविण्याचा, प्रयत्न करून जातो स्वार्थात भिजलेलं मन, इतक्या लवकर

प्रा.माधव त्रिंबक पटवर्धन (माधव जूलियन) ह्यांचा छन्दोरचना हा ग्रंथ प्रथम १९२७ साली प्रसिद्ध झाला. त्यात आणखी भर घालून हाच ग्रंथ १९३७ मध्ये छापून प्रसिद्ध झाला.