केस विस्कटलेले, ओघळले काजळ गाली रागाने चेहरा लाल,आठी शोभते भाळी किती समजवू,किती सांगू?तुज पटवू कसे? भार्ये,तुज वाचून ,मम ह्रुदयी दुसरी कोण वसे? काल भेटली ति मम कार्यालयीन सहकारी होती, रीत म्हणून थांबलो, बोलायची तसदी घेतली होती मोजून १० मिनिटे पण तिच्याशी नाही बोललो सखे तरी तासभर "गुलुगुलू" चालले होते तुज का वाटे असे? जनरीत म्हणून स्मित हास्य करून तिच्यासंगे बोललो तरी का म्हणते "दात काढून, लघळ पणे" वागलो? कार्यालयीन कामात सहकार्य देईन असे मी म्हटले, तरी "निर्लज्या सारखा पुढे पुढे करतो" तुज असे का वाटले? ति सुमार रूपाची, साधारण तरुणी असे, तरी"मेली,चटक चांदणी, नट मोगरी" का तुज भासे? मी सभ्

शब्द गोठून गेले अर्थाविन हरवून गेले सूर तालाविन गातो रोज तेच गाणे आळवतो त्याच पक्ती चित्तावीण वाटे सौदर्य पाहून मोगऱ्याचे घेयील जवळ कोण त्यास गंधावीण पडती थेंब अंगावरती पाण्याचे भिजून ही न भिजलो सरीवीण सरळ जगणे मग काय कामाचे अर्थ ही ना उरे त्यास वळणावीण

नवीनच लग्न मधुच॑द्राची रात फुटे कवीस कवीतेचा उमाळा अहो आश्चर्य काय त्यात? करे कल्पना॑ची बरसात उडवे उपमा अल॑कारा॑ची खैरात फुट्ती लाह्या॑सारख्या कविता काही ख॑ड न त्या॑त एकएकूनी कविता तयाच्या पत्नी जाई क॑टाळून ला॑बलचक देई जा॑भया मुखच॑द्रमा अन ताणून रात्र तशी फार न झाली डोळे मात्र जडावले कविता तयची निद्रानशावर रामबाण उपाय दिसे पत्नीचा चेहरा पाहून अखेर तो था॑बला जाणवूनि निरुत्साह तिचा तो थोडसा चिडला ''एव्हढी कशी तु अरसीक?'' तो बोलला रागाऊनी एकून बोलणे ते रागावली मग तीही ''मी अरसीक काय?'' बोलूनी तिने, त्यास मिठी मारली! तिच्या रसीकतेची त्यास अहा! पुरेपुर खात्री पटली!

उडालेला धुराळा चोळलेले डोळे फिरत्या मोटारी बसलेले आवाज फुटलेल्या बाटल्या कापलेली बोकडं व्हडाचढ़ चढ़ाओढ़ सरकलेली बंडलं बोटावरचि शाई त्याच्यावरचि गणितं उधाळलेला गुलाल मोठालि हारं अंधुक भाषणं विरलेले शब्द रखरखती माती उधड़लेलं काळीज बंगल्यावरच्या खेटा

आमच्या भागातला नामचीन गुंड दारी माझ्या येई मते मागण्या दगडी चेहरा तयाचा तो सौजन्याने नुसता थबथबलेला शुभ्र पांढरे तसेच कपडे मागे कार्यकर्त्यांचा मेळा जमलेला हात विनयाने की जोडलेले अन् आवाजात उसना आपलेपणा आनलेला जरी सोंग छान सारे अगदी वठलेले मग्रुरी अन् माजोरीपणा न डोळ्यांतला गेलेला बोलणे-चालणे-अविर्भाव जरी आकर्षक त्याचे अजूनही वाटे तरी भयानक ते सारे मला

सारा जन्म पोरी फिरवण्यात गेला पोरींचा गराडा त्यास सदा पडलेला दरवर्षी एखादी तरी पोरगी गटवतोच असा त्याचा लौकिक आता झालेला सहकारी शिक्षिकांवरही त्याचा तसा नेहमीच अन् डोळा हा राहिलेला जरा कुठे ओढणी हलली, पदर ढळला लगेच त्वरे तिकडे तो पाहू लागला विद्यार्थिनीप्रिय शिक्षकाचा शिक्का त्यावर तरीही उजळमाथ्याने वावर त्याचा राहिला नैतिकतेवर जेव्हा भाषण देई मंचावरुनी भयानकच ते अगदी सारे वाटे मजला!