मागे सीट हे विडंबन लिहिले होते. रुढार्थाने हे विडंबन असले तरी विडंबन म्हणावे तसे नाही. आपण सुडंबन म्हणू या. ही कविता पण त्याच प्रकारातली. आयुष्याच्या उतार वयात एकटे पडलेल्या आजोबांचे दुःख. (माझे आवडते कवी विंदा करंदीकर आणि त्यांच्या असंख्य चाहत्यांची जाहीर माफी मागून.) सकाळपासून रात्रीपर्यंत तेच ते !!

एक दुलई ठेवलीये जपून थंडीच्या कपड्यांच्या बोळक्यात, येते तिची आठवण मधनंच साऱ्या आठवणींच्या घोळक्यात. त्या दुलईच्या मायेतंच मला झोप गवसली होती, गाढ झोपेतून उठून लहानपणी मी तिला लाळही पुसली होती. मऊशार उबदार मखमली तिचा स्पर्श, तिने अगदी सहज टिपलय माझ्या वाढत्या वयाचं वर्ष! माझ्यासवे ऐकल्यायेत तिने कितीतरी गोष्टी आणि, कितीदातरी लपवलंय माझ्या डोळ्यातलं पाणी! सकाळ झाली की गुंडाळून फेकून द्यायचो कोपऱ्यात, आणि रात्री मात्र त्याच कोपऱ्यातून काढायचो तिला तोऱ्यात. खुपसलं असेल, लाथाडलं असेल नको असेल तशी, पण माझ्या कित्येक आठवणींना दिली तिने कुशी! परवाच आई म्हणाली तू पांघर तीच दुलई, शोध शोध शोधली पण

फार क्लेशदायक आहे असं तुझ्याशिवाय जगणं, मी पर्यायांचा फारसा विचारच करत नाही ! कट केल्याप्रमाणे रात्री संगनमताने अंगावर येतात, तू जितकी हळुवारपणे यायचीस तितक्याच टोकाचा क्रूरपणा दाखवत ! दिवसाच्या उत्तरार्धात रात्रीच्या पुर्वार्धात अडकलेल्या कौमार्यवेळेत मनाचे पाखरू व्हरांड्यातल्या " फायरप्लेसवर" जाऊन बसते, गारठलेल्या गावातला गारठा, धुक्यासह माझ्या घरात शिरतो, तेवणार्‍या रोशनदानाचे तरंग घरात नाचायला लागतात ! आता मला कविता करावीशी वाटते, तू नसताना ? मी कवितेची कल्पनासुध्दा करू शकत नाही, तुझ्या नसण्याचे भान मला असले तरी, कल्पना अनभिज्ञ आहे ! पावसाळाभर दमट पडलेल्या तुझ्या वसनांनचा आवेगी सुगंध