माझ्या या स्वगताला कविता म्हणायचे धाडस करु नका हे फ़क्त हुंकार आहेत ! एका अतृप्त आत्म्याचे नाकारलेल्या जीवाचे ज्याला शरीरच मिळाले नही.......... हे आक्रंदन आहे तडफ़डणा-या मनाचे, ज्याचे संचित संपले आहे! याला कवितेचा दोष देऊ नका! हा शाप मी शब्दानी भोगतोय! अश्वत्थाम्याचे प्राक्तन घेऊन स्वत:ला शोधतोय! वसंतात फ़ुले फ़ुलतील आषाढात मेघ बरसतील हि नियती आहे! माझे शब्द अवेळी येणा-या पक्षांप्रमाणे आहेत, जो थवा सोडुन भरकटलाय! मी एवढेच सांगीन जे दु:ख मी भोगतोय! त्या वेदना इथे उमटतायेत! ह्या आहेत, अपुर्णतेच्या, वांझपणाच्या खुणा, ह्याला लेणी म्हणु नका!

रोज आपण पुष्कळ हसतो, कधी योग्य कधी वायफळ हसतो. आईच्या भोळ्या प्रश्नावर प्रेमाने हसतो, बाबांच्या लहानशा चुकांवर जोमाने हसतो. मित्रांच्या घोळक्यात एकत्र हसतो, मोबाइल मधे बघून दिवसरात्र हसतो. साहेबाच्या जोकवर टाळी मारुन हसतो, आणि नंतर साहेबावरंच मागे चोरुन हसतो. कधी मोठ्याने तर कधी हळुवार हसतो, एकाच विनोदावर शतवार हसतो. कधी उशिराने तर कधी तात्काळ हसतो, कधी निरागस कधी खट्याळ हसतो. निर्लज्ज होऊन कोणाच्या तोंडावर हसतो, कधी तोंड लपवूनही अनावर हसतो. कधी मोजून मापून कधी मुक्त हसतो, कधी गालातल्या गालात लुप्त हसतो. नावडीच्या व्यक्तीवर पोटभर हसतो, स्वतःवरच्या टिकेवर मात्र वरवर हसतो. कोणाला तरी चि