शहरातुन गावाकडे होणारा प्रवास थेट भूतकाळात घेऊन जातो आधूनिक वादळात हरवलेल्या मनाला गावची जुनी ओळख करून देतो खिडकीतून दिसणारी पळणारी झाडे कुठे नदीचे किनारे नारळ पोफळीच्या बागांत स्वैर घोंगावणारे वारे नटलेल्या हिरव्यागार शेतामध्ये पिवळ्या फुलांची बहार उंच उंच कड्याकपारीतून कोसळते शुभ्र पाण्याची धार दूर डोकावणारी कौलारू घर त्यातून उठणारा स्वैपाकाच धूर आजीच्या हातच्या जेवणाची आठवण करून देते पुरेपूर सौंदर्य निसर्गाचं न्याहाळताना गाडी कधीच वेशीवर येउन थांबलेली तरळून गेलं डोळ्यासमोरून जुनं गाव

एक योद्धा होता तो शून्यातून सगळं विश्व निर्माण करणारा योद्धा जो हात तो धरायचा त्या मनगटांमधे जोर यायचा जो माणूस तो जोडायचा तो पोलादी होऊन जायचा हजार हत्तींचं बळ दिलं होतं त्याने एका मरगळलेल्या पिढीला ईतकं की पुढे दोनेक पिढ्या पेटत राहिले होते ते निखारे त्याच्या स्वतःच्या आतलं वादळ त्याने भिनवून टाकलं होतं हजारो-लाखो नसांमधे त्याने कधी कुणापुढे हात नाही पसरले उलट जे हात पसरत होते त्यांच्या धमन्यांमधे असं काही रक्त खेळवलं की न भूतो असा पराक्रम घडवला त्या हातांनीही त्याने दाखवून दिलं जगाला.....कसं 'लढायचं' असतं त्याने दाखवून दिलं जगाला.....राष्ट्रनिर्माण म्हणजे काय असतं आणि त्याची माणसं ?