(कविता करण्याची सुरसुरी प्रत्येकालाच कधी ना कधी कधी येते.मग आम्हीही त्याला अपवाद कसे? अशीच एक तुरळक कविता)

मार्कर

एकूण एक केस उपटलाय बघ छातीवरचा घे, हे नाव कोर आता पण जरा थांब वापरू नकोस तो परमनंट मार्कर नाहीतर, याच नावाची दुसरी शोधावी लागेल मला हिनेही नाही म्हटलं तर (पूर्वप्रकाशन:http://aawaghmare.blogspot.com)

झोंबू लागे सुखद गारवा, मंदसा पाऊस झाला जाऊ या लोणावळ्याला, सखीस इशारा केला . मारली दांडी ऑफिसला, अन तिने हि कॉलेजला ठरे भेटायचे ,सकाळीच, जिमखान्याच्या स्टॉपला . लो वेस्ट जीन वर, स्लीव्हलेस टॉप शोभत होता तिच्या मधाळ स्मिताने ,मूड रोम्यान्टीक होता . नेली फटफटी पंपावर, म्हटले कर टाकी फुल्ल सुटे गाडी भन्नाट,बुंगाट .असे वातावरण कूल . चाले रस्ता ,धावे रस्ता, गावे मागे पडू लागली टेकले उरोज पाठीला, मिठी तारुण्याची घातली. . लय भारी, क्षण भारी, रक्त तारुण्याचे सळसळे. पुणेमुंबई रस्ता आहे , थांबव हे यौवनाचे चाळे . घालून हातात हात ,मस्त हिंडलो लोणावळ्याला केले, न सांगण्याजोगे, माहीत आमच्याच मनाला . परतिचा

++तुझे टाळतो मी अताशा शहर++ --------------------------------------------------- सुशोभीत केली जुनीशी कबर.! स्वतः मीच केली स्वतःची कदर. जसा बोललो आरश्याशी जुन्या तशी घेतली मी स्वतःची खबर! किती जीव घेतील शस्त्रे तुझी कधी ओढणी वा कधी तो पदर म्हणे फार होती पवित्र अधी तिची मग बनवलीच नंतर गटर ठरवताच पार्टी मनाने कधी तिथे सर्व दु:खे सुखेही हजर तसा तोच रस्ता जवळचा तरिहि तुझे टाळतो मी अताशा शहर दवा बनुनी येताच मृत्यु असा उतरते तिथे जीवनाचे जहर कळाली तुझी मज खुशाली जशी किती छान आला मनाला बहर तुझे रुप आहे तसे देखणे. तुझे हास्य त्याहुनि तौबा कहर + कानडाऊ योगेशु