लग्न..एक लोक कथा.. ....................................... एकाचे लग्न परगावातील मुली बरोबर ठरले.... व-हाड मुलीच्या गावाला निघणार असते..घरात लगबग चालू असते.. घरात म्हातारी आजी असते..लग्नाच्या धामधुमीत तिच्या कडे कोण लक्ष देणार?

(मराठी सृष्टीत पूर्वप्रकाशित हि कथा कॉमनवेल्थ खेळांच्या आधी लिहिली होती - या पावसाळ्यात दिल्लीच्या रस्त्यांची दशा आणि देश्यात इतरत्र घडलेल्या घटना पाहून या लेखाची आठवण झाली. कथा काल्पनिक आहे, वास्तवाची काही एक संबंध नाही). दरवर्षी श्रावणात कृष्णमेघ येतो व आपल्या प्रेमजलधारानी धरतीला गाढ़ आलिंगन देऊन चिम्ब भिजवितो. कृष्णमेघाने धरतीला तसे वचनच दिले आहे. सुन्दर युवतीही या कृष्ण मेघाच्या प्रेमात पडतात आणि श्रावणी जलधारांचा मनसोक्त आनंद घेतात. जलधारांत भिजलेल त्यांच सौन्दर्य आणि गालात पडलेली खळी पाहून तरुणांचे ह्रदय घायाळ होणारच मग ते साठीचे असो वा सोळाचे.

" नाही ग आई, ते तसे नाहीत. त्यांच माझ्यावर खुप प्रेम आहे. त्यांनी मला वचन दिलयं लग्नाच." मेघा कळवळून सांगत होती. रडून रडून तिचे टपोरे डोळे सुजले होते. पार्वतीच्या डोळ्यात मात्र अजुनही आग भडकत होती. 'काय केल हे पोरीनं?' मनातच चरफडत होती. ----------*****---------****-------- पार्वतीला गावात सर्वजण पारुमावशी म्हणुन ओळखत असत. पार्वतीचा नवरा भिकाजी अट्टल दारुबाज आणि जुगारी. तसा कष्ट ही करायचा पण मिळवलेले सर्व पैसे नशा करण्यात आणि जुगार खेळण्यात उडवायचा. पार्वति काहि घरामध्ये परटिणीच काम करुन घर चालवायची. पदरात दोन पोर होती मेघा आणि तिच्या पाठचा मंगेश.

पियाचा मेल वाचत , सुऱ्या 'डेस्कटॉपच्या' 'स्क्रीनकडे' धडधडनाऱ्या छातीने ,अन धावनाऱ्या विचाराने बघत गालातल्या गालात हसला ! का काय माहित ? पण एक वेगळाच आनंद त्याला झाला होता . पटकन त्याने 'याहू'वर 'लॉगिन' केलं , अन पिया त्याला ऑनलाईन दिसली . भावना पण किती विचित्र असतात नाही ? दोघेही अर्धा-एक तास एकमेकांना ऑनलाईन बघत होते पण कुणीच काही बोलत नव्हत . चुंबकाच्या सारख्या बाजू जश्या एकमेकांना दूर ढकलतात तशीच दोघांची खोटी मन एकमेकांना दूर ढकलत होती सुऱ्याने तिचे फोटो 'ओपन' केले . अगोदर तिने पाठवलेल्या 'फेक 'फोटो इतपत सुंदर नव्हती , हे त्याला जाणवले - तरी पण 'हजारात एक' तरी नक्कीच होती .

शब्दावरती रागावू नकोस विचार करून बघ झोपलेल्या मेंदूची घंटा हलवून बघ शेवाळलेल्या मनावरती पूर्वग्रहाचे थर इतिहास परंपरा जाऊ देत वर्तमान घट्ट धर अनुदान माफी काही नकोत पीक ऑरगॅनिक लाव तेव्हा तुला मिळेल शहरी मॉलमधला भाव दिसतो तसा नाही शहरी स्वार्थी व मग्रूर बळीराजाच्या दुःखासाठी त्याचाही भरतो ऊर देऊ नकोस टॅक्स मित्रा तुझ्या शेतकी उत्पन्नापाई भारताच्या भल्यासाठी भलेही इंडिया टॅक्स वाही धरू नकोस फास मित्रा जरी निराशेची धग डोळे उघडून खाटेशेजारील बायका पोरांकडे बघ चिंता नकोस करू मित्रा श्रद्धेनं वारी घेवं मध्यस्त काढून बाजूला माल कस्टमरपुढे ठेव

‘आपल्या देशाच्या वाटचालीची दिशा योग्य आहे?.. तुम्हाला काय वाटतं?’.. असा प्रश्न अचानक कुणी तुम्हाला केला तर? तुम्ही लगेचच, क्षणाचाही विलंब न लावता, विश्वासानं उत्तर देऊ शकाल? की हा प्रश्न तुमचं डोकं पोखरून उत्तर शोधू लागेल?.. बराच प्रयत्न करून एखादं उत्तर सापडलंच, तर ते बरोबर असेल की चूक, या संभ्रमाचा भुंगा तुमच्या डोक्यात गुणगुणू लागेल.. आणि अखेर, तुम्ही उत्तर राखून ठेवाल. मग ज्याच्याशी तुम्ही विश्वासानं विचार शेअर करता, त्याला हा प्रश्न विचाराल. कदाचित, त्याचीही तुमच्यासारखीच अवस्था होईल, आणि या प्रश्नाची परिक्रमा सुरू होईल.. परवा कुठल्या तरी ‘न्यूज पोर्टल’वर हा प्रश्न मला दिसला.