जमले सभोवताली जे सारे ओळखीचेच होते साऱ्यांच्याच शस्त्र हाती निः शस्त्र मीच होतो हत्यारे उगारली जरी उपकारकर्ता मीच होतो जगण्याची भ्रांत त्यांना जेव्हा केव्हा पडली माझीच भाकरी मी त्यांच्या पुढ्यात वाढली सारेच कसे विसरले ते जेव्हा नागडे होते माझेच वस्त्र अर्धे पांघराया शरमले होते त्यातील एक लहानगा अगदीच पोर होता वार त्यानेच केला जो माझा मुलगाच होता.

भावनांना नेहमी का आवरावे आणि अर्ध्यातून सारे का हरावे धार का लागे तिच्या दो लोचनांना काय त्याला हे कळावे बारकावे चूक होते त्यात काही गैर नाही मान्य ती त्याने करावी मोठ्या मनाने एकदा त्याने तरी माघार घ्यावी नेहमी मागे तिनेची का सरावे डाव आहे दोन वेड्या पाखरांचा दोन वेड्या पाखरांनी सावरावे एक रडता एक का हसतो कधी हो रुद्ध झाल्या पाखराला हासवावे हासता हातात घ्यावा हात त्याने ना पुन: होणार आता आर्जवावे

गावाकडच्या मावळतीचे …….रंग बिलोरी प्रसन्न पिवळे, गडद गुलाबी निवांत निळसर, कबरे करडे पाहून निवती माझे डोळे …....निब्बर शहरी प्रसन्न पिवळ्या संध्याकाळी खेळ अ॑गणी रंगुनी जावा दावण तोडुन, आचळ सोडुन ....अचपळ गोऱ्हा .....पिऊन वारा....

होय मी लाल दिवा बोलतोय . . . . . . माझं मन आज पहिल्यांदाच मांडतोय . . . . . मी तोच ज्याची शान आगळीच होती . . . प्रतिष्ठेची एक खूण म्हणून मजा वेगळीच होती . . . दुतर्फा रस्ते रिकामे व्हायचे, कित्येकजण दर्शनासाठी तिष्ठायचे . . "टोल"वाटोलवी म्हणजे काय ते तर मला कधीही नाही समजायचे . . . . गाडीवर असता विराजमान . . . पाहिले फक्त जोडलेले हात अन् झुकलेली मान . . . . माझ्या अस्तित्वाने गाडीतले व्हायचे माजोरी . . . भरतच राहिले ते आपापली तिजोरी . . . जनतेच्या पैशाने जनतेचेच प्रश्न सोडवायचे . . . . पैसे मिळायचे साहेबांना पण प्रश्न तसेच रहायचे . . . . आजूबाजूला कायम लवाजमा . . .