पेरणा अर्थात मनोज यांची सकाळी सकाळी घाण उग्र भपकारा लांबूनच आला क्वार्टर टाकून आला सकाळी सकाळी फेसाळत्या सोड्यात बर्फाचा मनोरा लिंबू जाउन बसले जरासे बुडाशी पाय जड झाले दृष्टी नाही डोळी अवस्था ही झाली सकाळी सकाळी किती पेग गेले घशातून भरारा म्हणे आठवांचा सुटण्या येरझारा घरचे निष्ठुर म्हणती पितो देशी विदेशी न मिळता सकाळी सकाळी रिकामी बाटली अन पुडी फरसाणाची जणू साक्ष देती नादान पणाची दिसे उभे घेउन कुणी हाती जोडे का भास व्हावा सकाळी सकाळी क्षणात डोळे खाडकन उघडावे कुणी तरी खाडकन थोबाडी हाणावे पैजारबुवा,

कभिन्न काळा मेघ भरून आला बरसून गेला सकाळी सकाळी चहाच्या कपावर वाफेचा मनोरा तरी थंड आहे जरासा बुडाशी किती गर्द वाटे धुके दाटलेले दिसते न काही सकाळी सकाळी जरी खोल जावे मनाच्या तळाशी तरी आठवांचा न सुटे येरझारा एकांत निष्ठुर अश्या दूरदेशी उभा खिडकीपाशी सकाळी सकाळी निष्पर्ण झाडे स्तब्ध गोठलेली जणू शोक करती ती पाने गळाली दिसले उभे दूर कुणी पाठमोरे का भास व्हावा सकाळी सकाळी क्षणात डोळे भरून यावे कुणी आठवावे पुन्हा ते नव्याने

( प्राचीताई माफ करशील ना ग? ) जेव्हा खूप खूप पाऊस पडेल ना, आणि तुला नाक्यावरच्या वडापावची खूप खूप आठवण येईल ना आणि तेव्हा जेव्हा मी बटाटेवड्याची रेसिपी पहात असेन तू म्हणशील, "अवघड आहे! या जन्मी मिळतील का?" मी तुझ्याकडे एक लुक देईन अन् मग बटाट्यांना कोंबेन कुकरमधे. "अगं, शिट्टी!" मी मग चिडून शिट्टी लावेन. "जमलं!", तू म्हणशील. मग मात्र मला रहावणार नाही. मी तुझा फरसाणाच्या डब्यातला हात काढून घेईन, कुकरजवळ नेईन. तू घाबरशील..म्हणशील, हात भाजतील मी म्हणेन भाजू देत. शिट्ट्या होतीलच कुकरला.

बोलणं जे जिवंत कागदावर त्याचं प्रेत बोलणं जे भाबडं मुक्त कागदावर तेच अडचणीचं बोलणं अधीर ओथंबलेलं कोवळं कागदावर विचारपूर्वक शुष्क निबर बोलणं गरमागरम लालबुंद कागदावर डीप्लोमसीटाईप गुळमुळीत बोलणं, वार्‍यावर विरून जाणारं कागदावरचं, आयुष्यभर पायगुंता होऊन बसणारं बोलणं, अगदी वैयक्तिक, थेट ओंजळभर. कागदावरचं, वाचणाराच्या मूडनुसार हरवणारं गवसणारं. बोलताना जे गाणं, त्याचं कागदावर संदर्भासहीत स्पष्टीकरण. एकेकाळी, बोलणं, प्रपोज करायला घाबरणारं. त्याचकाळी, लिहिणं, चिठ्ठी पाठवायची सोय असणारं. बोलणं, मनस्वी, हळवं, जखडून टाकणारं. कागदावर तेच, तुफान विनोदी रडगाणं. बोलणं, माझ्यासारखं, आधी. लिहिणं

आषाढ महिना लागला की आठवतात काळे मेघ ; त्या मेघांनाच दूत बनवणारे महाकवि कालिदास आणि मग वेध लागतात आषाढी एकादशीचे ,टाळ मृदंगाच्या जयघोषाचे ,विठ्ठलाच्या नामाचे, पंढरीच्या वारीचे. वारी म्हणजे तीनशेहून अधिक वर्षे जपलेला महाराष्ट्राच्या भागवत संप्रदायाचा सांस्कृतिक वारसा ,वारी म्हणजे नेम ,अट्टाहासाने घेतलेले आत्मक्लेषाचे व्रत ,त्यातील भक्तिरसाच्या सुखाची अनुभूति , समर्पणातील आत्मानंद . या वर्षी कोरोनाच्या सावटामुळे 'मनाचिये द्वारी यंदाची ही वारी ' असे म्हणण्याची वेळ वारकऱ्यांवर आली आहे.