(अनुवादीत. कवी-तस्लिम फझली) विसरू कसा तुला नसे मी तेव्हडा गैरविश्वासू तक्रार कशी करू आता असली तरी नाहीस देत भासू होतो गेलो मी समजून भेटीतून गेलो प्रीत मिळवून एक तुझ्या शिवाय दुःखातून नाही गेलो काहीही मिळवून नाजूक मनाला गेलीस तू तोडून सहज गतीने गेलीस तू खेळून दोष होता केला मी तो चुकून काय मिळवू मी दुषण तुला देवून देशिल का तुझे दुखणे मला मिळेल शांती सर्वदा त्यातून कमनशिब माझे असे समजून जाईन मी एकदाचे तुला विसरून श्रीकृष्ण सामंत

मोनालीसा तू उतरावीस माझ्या कवीतेत जशी मोनालीसा व्हिन्सीचा चित्रात टिपून घेता यावेत तुझा मनाचे सर्व बारकावे तुझा गुढ गुपीतांसकट माझा कवीतेत जे ताडता येणारही नाही कदाचीत तुझा शरीरावर हक्क असणर्यालाही अगदी मोनालीसासारखे... तू होऊ शकत नाहीस माझी मान्य पण दूर उभे राहूनही तुझा इतके जवळ जाता यावे माझा कवीतेतून की, पुढे इतीहासाने विस्मरावे तुझे आप्त,कुळ,गाव तुझा उगम तुझा अस्त ते सुरु व्हावे फक्त माझापासून अन संपावे माझाबरोबर अगदी मोनालीसासारखे... आता एक कर ,माझ्यासाठी रडू नकोस, मला तुला रडवे बघून कवीता नाही करता येणार दाब सारे अश्रू स्वस्थ हो तुझा संसारात आणि हास अगदी मोनालीसासारखे... हे शब

परतुनी येईन मी.... जीवनाचे युद्ध चालू, कालपुरुषा जिंकण्या लागली माघार घ्यावी शस्त्र माझे टाकुनी दैव जरिही रुष्टले, आशा दिली ना सोडुनी परतुनी येईन मी उरली लढाई खेळण्या ॥१॥ कर्म माझ्या वाटचे, झाले न माझ्या हातुनी रंगुनी स्वप्नात पुढच्या, आज गमवुन बैसलो मार्ग माझा उजळण्याची वाट पाहत राहिलो भाग्य की, झालो शहाणा ठेच एकच लागुनी ॥२॥ अपयशाचा डंख जाणिव देत राही आतुनी आतल्या ज्वालामुखीची आग पेटवणार मी शस्त्र जरि गेले तरीही सोडले ना धैर्य मी जिंकण्या येईन मी ब्रम्हास्त्र सोबत घेऊनी ॥३॥ दौडुनी येईन सारी शक्ति एकवटून मी नेत्र उघडुन सज्ज होतिल दशदिशा मज पाहण्या परतुनी येईन मी उरली लढाई खेळण्या आणि मग ज

दहा वर्षाचा असताना त्याच्या बापाने आमच्या आई जवळ ह्याला आणून सोडले. "मला एव्हड्या मुलांचा व्याप आता जमत नाही.ह्याला तू तुझ्याकडे ठेव तुझ्याकडे उरेल सुरेल ते ह्याला घालून तुझ्याकडे कामासाठी ठेव आणि मला ह्या काळजीतून सोडव" असं सांगून गेल्यावर गेले सत्तर वर्ष रामा आमच्याकडे राहिला.

आमचे प्रेरणास्थान : फुलले रे क्षण माझे ...... खणले रे पथ माझे खणले रे ड्रेनेजच्या , हो s s टेलिफोनच्या आणि गॅ s sसच्या लोकांनी तुटले रे पथ माझे तुटले रे धुळीच्या लोटात गर्दीच्या पोटात भयभीत जीव फिरे डांबरीकरण, कांक्रीटीकरण लोकांचे मरण रे या वेडाच्या, आधीन शासन झाले मिंधे रे पैशांच्या थैलीने खणले रे ............. रीत ही दरवर्षीची थांबेना रहदारीची दुर्दशा साहवेना कुणा सांगु मी काय सांगु मी निबर मनास काही उमगेना पोटाच्या खळगीने खणले रे पथ माझे खणले रे