एका सागरात एक जन्मा आली लाट, जीवनाच्या प्रवासाची केली तिने सुरुवात. तिच्या सवे होत्या तिच्या सख्या अन्य लाटा, या सागरातून त्या सागरात ती राहिली फिरत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. कधी चंद्र सुर्याची लाभे तिला साथ, कधी अवसेचा काळोख पदरी येत. तरीही नाही भ्याली राहिली चालत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. चालता चालता तिला दिसला किनारा, मॄत्यु पुढे पाहून तिचा जीव घाबरा झाला. डोळ्यात उभे राहिले अश्रु तिच्या नकळत. एका सागरात एक जन्मा आली लाट. तिला रडताना पाहून सोबतीन म्हणाली, "रडू नको गडे ही सुवर्णसंधी आली, ज्याने जन्म दिला होने त्यात सामाविष्ट, याहुन मोठे सुख नाही या जगतात." एका सागरात एक जन्मा आली

सुखावलं की लाडात यायचं.. मनोमन हुंदडायचं! दुखावलं की भुंकायचं.. आतल्या आत गुरगुरायचं! रस्त्या-रस्त्याच्या किनारी, ठसे उमटवत जायचं.. एक ठसा ओला! एक ठसा कोरडा! एक ठसा मातीतून उठून, एका मनावर गेला उमटून.. एका ठशात पाणी साठून, एक डोळ्यात आला भरुन.. 'मागे' वळून पाहताना मग.. तळीच डोळ्यात येतात जमून!! डोळ्यांकाठच्या ओल्या किनारी 'बोरिस'च्या आठवणी रहाती भरुन! (स्वाती ताईंचे सुंदर काव्य 'ठसे' वाचून एका क्षणात ठशांची गर्दी मनात झाली आणि निरपेक्ष प्रेमात चिंब भिजवणारा माझा लाडका 'बोरिस' जाऊन १० वर्षे झाली त्याच्या आठवणी

ढाळु नकोस आसवे, अस्वस्थ नको मज करु समजदार असताना तु, नको असा अविचार करु हि अशिच रित जिवनाची,टिचभर पोटाचि खळ्गी भरन्याचि दुर देशी जावे लागते, यास उपाय काय करु समजदार असताना तु नको असा अविचार करु आस धरुन सुखाचि उध्याच्या, गोड स्वप्नात र॑गुया मनि उ॑च ईमले उभारुन, चल स्वप्न साकारु समजदार असताना तु, नको असा अविचार करु मी येईन परतोन, ही मनात ठेव खुण, कधी ? केव्हा ?????, नको विचारु समजदार असताना तु, नको असा अविचार करु