आमची प्रेरणा वैभव जोशी यांची अप्रतिम गझल वगैरे... पुरे जाहले ते फरारी वगैरे पुन्हा सज्ज झालो शिकारी वगैरे खरे सांगतो टाकलेलीच नाही तुझी मात्र चर्या.. दुपारी!?.. वगैरे विचारा खरोखर निघालास कोठे? तुम्हा वाटले ना शिवारी वगैरे कशाचीच आता नशा येत नाही जरी घेतली प्रथम धारी..

तू मुसमुसलेली, षोड्शा,सुंदर बाला, घातला नजरेन,तू,ह्रुदयावर की घाला. नजर धारधार, यौवनाचा कहर, तू तिलोत्तमा नि रतीहुन भासे सुंदर. साडीत लपेट्ले,गोरे कोवळे तन, काचोळीत बांधले, खट्याळ ते यौवन यौवन गंध दरवळे अवती भवती, उन्मादक नजर आग भडकवे वरती. तो मुखडा सुंदर,गोजिरा अन लाजरा ते नयन चेट्की, त्यावर पापण्यांचा पहारा. ओठांची महीरप,करे मम मनांस दंग आत असे दंतपंक्ती कि शुभ्र मोत्याची रांग. तू मधु शर्वरी, चांदणी तु शुक्राची सुंदर चाफेकळी तू, कळी लावण्याची, उतरली भू तळी रंभा की अप्सरा वळती तुझकडे वारंवार की नजरा. काय करावी शायरी तव रुपावर शब्दांचा खजीना,अपुरा वाटे खरोखर कीती करु गोळा मी शब्दांचे हे क

'माज!' वाचल्यावर 'खाज' सुटली नाही तर रंग्या कसला? तेव्हा सादर आहे .. कालचा 'गजकर्ण' थोडा आज आहे , आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ कोणत्या वैद्याकडे मी जात नाही, आपल्या वैदूगिरीचा माज आहे ॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ कालच्या 'पेल्यातले' तात्पर्य थोडे, अन उद्याचा 'बेवडा' अंदाज आहे॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ घोरण्याचा ध्यासही आहे कधीचा, अंगणातच घोंगडी अन 'बाज' आहे॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे ॥ तोंड मी कोठे कधी लपवू पाहातो ना जनाची वा मनाची 'लाज' आहे ॥ आणि त्याची फार मोठी 'खाज' आहे चतुरंग