न देणे, न घेणे, फुकाचे न खाणे, कुणाच्या न वाटेत येणे मुळीही, बरे काम माझे, बरी वाट माझी, स्वत:च्याच विश्वात मश्गूल आम्ही ||१|| असे वाटले की लिहावे जरासे, लिहावे जरा, पाठवावे कुठेसे, तया सोडुनी या जगाच्या भरोसे, विचारात होऊ पुन्हा दंग आम्ही ||२|| कधी आवडावीत काव्ये कुणाची, दिसावी कधी झेप कोणा मनाची, जरी दाद देऊ तया ताकदीची, मनाच्या महाली असू गुंग आम्ही ||३|| न लाटात आम्ही, न वाळूत आम्ही, सदा एकटे सागराच्या किनारी, जसा सूर्य चाले सकाळी दुपारी, तसे राहतो या अलिप्तात आम्ही ||४||

आयुष्य म्हटले हा माणुस कधीच रडला नाही नाहीच रडणार न झेपणारा राग कधीच गायला नाही आयुष्य सजवले मी प्रेमाच्या फुलांनी आयुष्यात प्रेमाचा मोगरा कधी फुलला नाही जोडले मित्र जसे माळेमधे मणी अजुनतरी एकही मणी निसटला नाही कविता सजवल्या तिच्यासाठी प्रेमाच्या शब्दांनी एकाही कवितेचा अर्थ तिला समजला नाही आयुष्यभर गायली पावसाचीच गाणी ह्रदयात दुष्काळ माझ्या कधीच टिकला नाही कितीक घाव , कितीक दु:खे सोसली माझ्यासाठी माझाच एकही शब्द रडला नाही दैवानेही केले कित्येक वार अन घाव असा कुठलाच घाव नव्हता जो सोसला नाही हार-जीतची चिंताच नव्हती मनाला खेळ असा मांडलाच नाही जो रंगला नाही प्रश्न्च नव्हता कुणाचे पाय धराण्