नमस्कार मंडळी, काल सक्काळी सक्काळी मिपा उघडल नी समोर सुरळीच्या वड्या पाहुन चचलो.(हा तात्यापण रोज लोकांना चचवण्याचे नवनवीन उपाय शोधत असतो. विमा एजंट आहे की काय कोण जाणे.) (अजुन दिसतेयती बेटी पहील्या पानवर पण हॅ..हॅ..हॅ..हॅ.. आज मेरेपास भी वडी है.) तर सांगतो काय की ही सुरळीची वडी माझी अतिप्रिय. तात्याच्याच शब्दात सांगायच तर या वडी वर आमचा लै जीव. काय कराव सुचेना, इकडे मोजुन २-३ भारतीय हाटेलं आहेत. तिथ काही हे असले नेमके मला आवडणारे पदार्थ मिळत नाहीत. बर स्वतः कराव तर, हा प्रयोग मी मागे १० वर्षांपुर्वी अतीसुक्ष्मलहरीभट्टीत केलाहोता. सुदैवाने तेव्हा घरात कुणी नव्हत.

साहित्य: लालबुंद बीटरूट्स, होल मिल्क, साखर, वेलदोड्यांची पूड. कृती: बीटरूट्सची साले काढून ती किसणीवर बारीक किसून घ्यावीत. जड बुडाच्या कढईत कीस वाटीने मोजून घ्यावा. जेवढा कीस त्याच्या अर्धे माप साखर व किसाच्या मापाएवढेच दूध घ्यावे. एकत्र करून मध्यम आचेवर शिजण्यास ठेवावे. मधून मधून उलथण्याने हलवत रहावे. तळाला लागता कामा नये. मिश्रण शिजून कढईचा तळ स्वच्छ दिसू लागेल, दूध आटून स्निग्धांश बाहेर आल्याने ते चकचकीतही दिसू लागेल. त्यात वेलदोडापूड घालावी. पाव चमचा मिश्रण ताटलीत काढून घ्यावे.

सध्या परत बॅचलर लाईफ चालु आहे. त्यामुळे स्वतःच्या पोटापाण्याचा प्रश्न स्वतःलाच सोडवावा लागतोय. ईतके दिवस खिचडी नी मॅगी वर भागवत होतो, पण ह्या मिपाच्या सुगरणी नी सुगरणे जिवावर उठल्या सारखे एका मागोमाग एक खरनाक रेशीप्या नी फोटु टाकुन आमचा (आदरार्थी एकवचन) जीव खाउन राहीली. म्हटल गण्या त्या तै लोक काय आपल्याला खाऊ खालनार नाहीत, आपणच आपल्या जिभेचे चोचले पुरवावे. ऑफिस सुटल्यावर तडक गेलो खाटका कडे. फर्मास १/२ किलो कोवळ बोकडाच मटण घेतलं. बाकीचे जिन्नस सुदैवाने घरी होतेच. (हा गैरसमज घरी गेल्यावर लगेच दुर झाला.) घेतल भीमाच नाव नि शिरलो स्वयंपाकगृहात. एका डिश ने काय होणार???