तुझं माझं हे दूर असणं जसे नकाशावरचे दोन ठिपके. आठवण करून द्यायला जणू, की कितीही म्हटलं तरी झालोय परके. तुझ्या माझ्या ठिपक्यांना, जोडणारी ती रेषा नकाशात ती दोघांमधलं अंतर दाखवते. पण सरळसोट नाहीच ती, नात्यांसारखी तीसुद्धा नागमोडी वळते. मला त्यात नात्याची एक उसवलेली वीण दिसते... डॉ. माधुरी ठाकूर

'निसर्ग' वादळाचे तांडव आणि झाडं यांच्यातलं युद्ध मांडायचा एक छोटासा प्रयत्न... ।। भावंडं ।। उन्हातान्हात राबायची त्यांच्यासमोर वाकायची घामावर पोसतापोसता गडीमाणसं रापायची तुकडा तुकडा ऊन खायची घोट घोट सावली प्यायची सुखदुःख कष्टात मिसळून मजुरीही तरतरुन यायची नावं ठेवली होती त्यांना अर्थबिर्थ नव्हता तरीही कळत होत्या हाका त्यांना प्रेमाSनं 'ओ' म्हणायची छप्पर होऊन छायेत मावली खिशांमधल्या मायेत दिसली अन्न होऊन कायेत मुरली श्वास बनून प्राणांत विरली परवाही पर्वा न करता "निसर्गा"शी झुंजत होती विव्हळत होती कण्हत होती वाकता वाकता मोडत होती सड्यांचे सोहळे संपले ऊर्जेचे उत्सव नुरले चैतन्याचे चेव था

दोघांत सांडलेला अंधार मी गिळालो. चंद्रास वाहिलेल्या रात्रीस मी मिळालो. काळीज फाटले तेव्हा आसवे गळाली. हा काळ त्या स्मृतींचा सोडून मी पळालो. पाऊस वाजताना पाण्यात मी भिजावे. तेव्हाच वाटलेले वाहून दु:ख जावे. अस्तित्व सांधताना अंधारली निळाई. विश्रब्ध वेदनांच्या ओघात मी जळालो. माझ्याच भावनांना माझाच स्पर्श झाला. संदिग्ध जाणिवांचा आकांत फार झाला. हे फोल खेळ सारे प्रारब्ध झाकण्याचे. स्वप्नांध प्राक्तनांना मोडून मी निघालो. -कौस्तुभ वृत्त- आनंदकंद

जपल्या होत्या ओंजळ भरून कळ्या परसातील वेलीवर तुला फुले देण्यासाठी दंवाचे माळून मोती लेऊन वसने अंगभर सोनेरी किरणांची सजल्या होत्या कळ्या पाकळ्या पाकळ्यांत भरून गडद रंग करून साठवण सुगंधाची कळ्यांचे फुले झाली भरली ओंजळ रिते अंगण आणि दारावर मोठे कुलूप गाव सोडून गेलेली तू आत्ताच कळले मला हातातली फुले आपसूक सांडली अंगण भर त्यांनी रांगोळी मांडली झेलत मा‍झ्या आसवांचे मोती क्षणात फुल झाली निर्माल्य फुले नव्हतीच ती कोमेजली प्रीतीच माझी...