मरण... रिपोर्ट वाचून झाल्यावर, यमधर्म दिसे दारावर, मग आली भानावर, केलीच पाहिजे आवराआवर... तशी होती ती गोलमटोल, हळूहळू होत गेली अबोल, चेहऱ्यावर दिसे हसरा भाव, मनात सलत असे घाव... कोणी म्हणत नव्हते सरक, पण वागण्यात सर्वांच्या जाणवे फरक, मावळली गालीची हसरी खळी, आता आळीमिळी गुपचिळी... आयुष्यभराच्या आठवणींचा, कसा सोडवायचा गुंता, सतावत सारखे हेच विचार, अन् मनात दाटे चिंता... कळलं नाही तिला शेवटी, काय झाली चूक, बदल दिसे शरीरावर, मन झालं मूक... झोपली नव्हती ती, झाली होती क्लांत, दवाखान्याच्या शय्येवर, तिला मिळाली होती उसंत.. आकाशात दूर कुठेतरी, तेजस्वी तारा निखळला, गाली तिच्या एक, चुकार

शब्द तोकडे पडले डोळ्या पाणी दाटले भावनांची उंची मोठी शब्द ओठीच थांबले पसरली शांती चहूकडे कोलाहल माजला मना मनाच संवाद मनाशीच ग थांबला अशांत ही मने फक्त डोळे बोलके पाऊल झाले जड पडे हलके हलके लेक चालली सासुरी शब्द तोकडे पडले आई बापाच्या मनातले बासुरीचे सुर होते तिथेच थांबले ८-१२-२०

गोष्ट लहानपणची लहानपणी ऐकली होती एक गोष्ट हाकामारी तीच नाव खुप होती दुष्ट खुप घाबरलो होतो ऐकल्यावर पण खरी होती कळले मोठे झाल्यावर एक दिवशी आई म्हणाली लवकर घरी ये हाकामारी येईल रस्त्यावर दिसलास तर तुला उचलून नेईल विचारल हाकामारी म्हणजे ग काय ? कधीतरी येतो तीचा फेरा गावावर आणी फुली मारते दारावर हवेत येती ,मुलं धरती नसतात तीला पाय आशी म्हणली होती तेव्हा माझी माय साऱ्या लहान थोरांना आहे तीचा धाक तीला फक्त तोंड आसत नसतात तीला पाय आवाज देईल तुला पण ओ नको देऊ नाहीतर घेऊन जाईल तुला पकडून तुझा पाय आठवतं मला आस म्हणाली होती माय जरी मोठा झालो तरी सगळ आठवतं हाकामारीच्या नावाने आजुन