तू इथे नाहीस सखये साङ्ग कसे पटणार मला गालान्वरती श्वास तूझा भासतो हळुवार मला पौर्णिमेचा चन्द्र हा की लाजरा चेहरा तुझा चान्दणे की हासणे हे ना कधी कळणार मला स्वप्नात तू भासात तू श्वासात उछ्वासात तू नसणे तुझे असणे जणू होउनी छळणार मला

त्याच्या लग्नाच्या पन्चविसाव्या वाढदिवसाला त्याला मी विचारले, "लग्न म्हणजे कॉम्प्रमाइज.. हे खरय का ?" माझी कीव करत तो क्षणात उत्तरला, "वेड्या, अशा भ्रमात राहू नको ! खरे तर , कॉम्प्रमाइज म्हणजेच लग्न ! "

आता मला कळून चुकलंय की सारं काही संपले आहे आता चेह-यावरचं हसूसुध्दा माझ्यावरतीच रुसलं आहे तरीही प्रयत्न करतोय पुन्हा ऊभा राहण्याचा तुझ्या आठवणींच्या हिंदोळ्यांवरुन खाली उतरण्याचा आता भोवतालच्या जगात तु हरवली आहेस आणि माझ्या जगात मीच मला शोधत आहे रडण्यासाठी आता डोळ्यात अश्रु उरले नाहीत तुझ्याशिवाय माझे जीवन आता जीवन उरले नाही............ -श्रीकांत लव्हटे ह्या॑ची हि कविता आहे.

आजकाल अश्रु करतात नेहमीच गांलावर खेळ मग प्रत्येक संध्याकाळ होते सुरेख कातरवेळ तुझा चेहरा आजही मनाच्या आरशात हसत आहे तुझ्या आठवणींबरोबर आजही जगत आहे आठवणींच्या धुक्यात मन स्वत:ला हरवून बसतं मग वास्तवात आल्यावरही स्वत:ला शोधत राहतं नकोत मला तुझ्या आठवणी असं रोजच म्हणतो आहे तरीही तुझ्या आठवणींबरोबर आजही जगतो आहे तुझ्याबरोबरचा प्रत्येक क्षण रोज एकटयानेच अनुभवतो वास्तवाला विसरुन स्वत:ला स्वत:त हरवून बसतो मन म्हणतं ते क्षण तुझ्या नशिबी आले हे काय कमी आहे हाच विचार करत आजही तुझ्या आठवणींबरोबर जगतो आहे तु गेल्यावर वाटलं सर्व संपलं स्वत:लाही संपवून टाकावं पण विचार केला प्रेम अमर असतं मी का त्याला सं