अ‍ॅड्व्होकेट रत्नपारखी यांची शेपटा हि कविता मिसळपाव साठी पाठवत आहे. तुम्ही सर्व कवितेचा आनंद घ्याल अशी अपेक्षा. एस. एस. सी.

. सिमेंटच्या शेवाळल्या थरात.... मातीचा बोटभर तुकडा शोधून, उंच उंच जाणार्‍या इमारती मधल्या फुटभराच्या रोपट्या.... किती रे सुंदर दिसतोस! तुझ्या एका हिरव्या जिद्दीनं ''जीव शिंपडलाय या देखाव्यात'' जमिनीला घट्ट धरून ठेवणारी तुझी मुळं... आणि काळपट-करड्या पार्श्वभूमीवरच.. ते टोकाचं हसरं पिवळं फुल, म्हणजे सौंर्दयाचा कळस! आहा... ! डोळे अगदी तृप्त झाले तुला पाहून. बर आहे..., तू चित्रात आहेस!, असाच रहशिल कायम... असच राहील तुझ चैतन्यमयी हास्य, तुझ कोवळे पण.. तुझी हिरवी जिद्द! न जराठता , कोमेजता! ===================== स्वाती फडणीस ............ ०८-०५-२००८

पुरे आता, बास । कवितांची रास । किती किती त्रास । कवींचा या । । पाहवेना नेत्री । रात्री अपरात्री । कवितांना कात्री । लागलेली । । पुरे दादागिरी । आता माझी बारी । वदतो अंतरी । विडंबक । । इरसाल स्वारी । बसे खाटेवरी । पुंगी वेळेवरी । वाजवाया । । 'काळा' की 'कावळा' । 'प्रेम' की 'पाचोळा' । भरल्या मी चुळा । कल्पनांच्या । । कवितेचा घास । करुनिया खास । सोडला उपास । लेखनाचा । । ओळींना वळण । शब्दांचे दळण । करितो कांडण । कवितांचे । । शिव्यांचाही भार । घेई शिरावर । खरा गुन्हेगार । कवितेचा । । काय त्या म्हणावं ? देव की मानव । कोणाला कळावं ?

आमची प्रेरणा श्री. अंबोळी यांचा कंदील चाल :मंदिरात अंतरात तोच नांदताहे नाना देही नाना रुपी तुझा देव आहे ---------------------------------------------------------------------- अंगणात कंदीलात तोच काळ आहे. नाना वाती नाना ज्योती उभा तोच आहे. तीच कंदीलाची मुर्ती, तीच काळजात भीती तीच कडी, तीच खुंटी, मुकतधाम आहे.

(डिस्क्लेमरः सदर मुक्तकात कुठल्याही श्रद्धास्थानाची खिल्ली उडवण्याचा हेतू नाही. सर्किटकाकांचे "बप्पा"वाचल्यावर एक कल्पना मनात खेळत होती. त्याचे हे प्रकटन. दुसरे काहीही नाही. मिसळपावावरील वाचकांना, अर्थातच, खुले आमंत्रण आहे. सदर "विडंबन" अद्याप रॉ आहे, ह्याची जाणीव आहे.

(अनुवादीत. कवी - समीर) असेल जर तुझ्या मनात यायचे दे दे गं! सजणी आधार तुझ्या हाताचे ठरविले मी हरक्षणी तुजसम रहायचे घे घे रे! सजणा आधार माझ्या हाताचे साथ देई मोर मोरणीला अन घन वर्षाला साथ देई नाव नदीला अन पवन ऋतूला असेल जर तुझ्या मनात यायचे दे दे गं!