वेड लागले सखया, जिवाला वेड लागले. दिसलास तू , सांगू कशी , माझी न मी राहिले. वेड लागले सखया , जिवाला वेड लागले. जादू अशी झाली कशी , दो नयनांच्या भेटीने. आनंद हा साठवू कसा , इवल्या या मुठीने फूलपाखरू हो ,मन माझे , तुला धुंडताना आभाळ हे वाटे थिटे , तूज सवे हिंडताना स्वप्नात मी रमले अशी , हे चित्र रेखताना प्रीत ही तुझी माझी , पाहते बहरताना स्वप्नांना पंख मिळाले , घेता हात हाती दुनिया नवी वसवेन मी , तू असता सोबती वेड लागले सखये, जिवाला वेड लागले दिसलीस तू सांगू कसा , माझा न मी राहिलो वेड लागले सखये जिवाला , वेड लागले.

स्वैर वारा खेळ खेळतो, लालबुंद मातीशी कणकणास उंच उडवे, दूरवर आकाशी रंग वेगळा धूलिकणांचा मिसळला नभांत सूर्यागमनाने झाल्या दशदिशा मूर्तिमंत डोकावे अधूनमधून कळस एका मंदिराचा दावे जणू दिशा कुणा , जरी आसमंत धुरळ्याचा स्वैर वारा अन कळस , स्थितप्रज्ञ भासले रंग घेऊनि सोनेरी मात्र धूलिकण माजले माज उतरला क्षणात आपटले धर्तीवरती स्वैर वारा मंद झाला , परतली लाल माती ================================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

आज झालो भ्रष्ट मी पसरले माझे दोन हात पाठीवरती वार करुनि केला साहेबा कुर्निसात लावूनी चरणधूळ ललाटी पकडून धरली गच गोटी मागे वळूनी पाहतो तर त्याचीही हिरवी शेपटी कोण खोटा कोण खरा हिशेब मनी नाही लागला ज्याला मी साहेब समजलो तोपण साला राघू निपजला ======================= सिद्धेश्वर विलास पाटणकर