मागे वळता दिसते जेव्हा संसाराची चौकट हसरी नकळत होते कशी अचानक पापण्यांची या झालर भिजरी आठवणी नव नवलाईच्या लख्ख काही अन्‌ काही पुसटशा काही गाफिल, सावध काही चुकार अन्‌ लडीवाळ जराशा कधी उतावीळ, कधी अनावर शांत डोह कधी उगाच डचमळ आवरतांना सावरतांना सैरावैरा उठते मोहळ आठवात त्या भिजतांना मग काळ जरासा थांबून जातो तुझ्यासवे या जगण्याचा मग उत्सव होतो... उत्सव होतो. जयश्री अंबासकर

आजही माझा तिचे शब्दचित्र रेखाटण्याचा प्रयत्न चालू होता अगदी नेहमीसारखेच आजही मी तसाच भांबावून नि:शब्द होतो अगदी नेहमीसारखेच कोणी किती गहरे असावे? किती अलंकार शोधावे उपमांसाठी किती वृत्ते धुंडाळावी लयीसाठी कुठून आणावे रंग तुझे भाव रंगवण्यासाठी कसे जमवावे शब्द तुला मांडण्यासाठी न कळे हे नेमके माझेचं असे कां व्हावे? दरवेळेस मी इरेला येतो तुला कागदावर उतरवायला सरसावतो लेखणीतून झरझरून हळवे शब्द पाझरतात क्षणाक्षणाला मी तुझे शब्दचित्र पूर्णत्वाकडे घेऊन जातो मनाचे समाधान होईतो रेखाटून घेतो अन् परत एकदा खात्री करण्यास तुझ्या डोळ्यात पाहतो नेहमीसारखेच . . आता पुन्हा मी भांबावलेला पुन्हा नि:शब्द ना

प्रेरणा - http://www.misalpav.com/node/23918 क्रांतीतैची परवानगी घेउन हा प्रयत्न सादर करत आहे,मला गझलच काय कविता सुद्धा करता येत नाही,तरीसुद्धा पण हा एक प्रयत्न , मुड बदलाचा.