Skip to main content

उंदरांची शर्यत

लेखक सुबोध खरे यांनी गुरुवार, 18/07/2013 10:15 या दिवशी प्रकाशित केले.
काल माझ्याकडे एक लहान मुलगी आली होती वय वर्षे ३. मुत्र्मार्गाला जंतुसंसर्ग झाला( URINARY INFECTION) म्हणून बालरोग तज्ञांनी मुत्र मार्गाची तपासणी करण्या साठी सोनोग्राफी साठी पाठविले होते. तिची आई फारच काळजीत होती कारण तिला असे दुसऱ्यांदा झाले होते. आणी असे दोन दिवस शाळा (?) बुडल्याने तिच्या "पर्फोर्मंस"वर परिणाम होतो असे आईचे म्हणणे होते. हि मुलगी नर्सरीत होती. कालच एक माझी जुनी रुग्ण( म्हणजे प्रसुतीच्या वेळेस ३ - ४ वेळेस सोनोग्राफी साठी आलेली) सिझेरियन झाल्यानंतर टाके दुखतात म्हणून आली होती. तिच्या ४ वर्षाच्या मुलाला नाव विचारले तो म्हणाला अर्णव.

~देवा आता हार मान तू~

लेखक वैभव कुलकर्नि यांनी गुरुवार, 18/07/2013 08:50 या दिवशी प्रकाशित केले.
~देवा आता हार मान तू~ देवा आता हार मान तू बघुनी खालचे तांडव सारे दिलास जन्म मानवास तू पण झाले सगळे वानर साले उभा केला तुला देवळात अन उद्बत्तीचे सुवास वारे तुझ्याच पायावरती सजले मांसाचे ते ढेर सारे तुला छीनले दगडातुनी अन तुझे कोरले देह सारे हाती चिपळ्या नास्तिकांच्या मुखी मात्र तुझे नाव रे उद्गाता तू चराचराचा उरी तुझ्या हा विश्व भार रे तुला जमीनीत गाढण्याआधी देवा आता तू खाली धाव रे देवा आता हार मान तू गेले अस्तित्व राहिले नारे गाभारेही वाहून जातील वाहण्याआधी तू खाली धाव रे

झालंया सगळ येगळ आता ..

लेखक वैभव कुलकर्नि यांनी गुरुवार, 18/07/2013 08:38 या दिवशी प्रकाशित केले.
झालंया सगळ येगळ आता ... रगात भी घालतंया घोळ आप -आपल्यात मीसळतानाभी वाचतया रक्तगटाची ओळ सगळं झालया तुटक-तुटक .. नात्याला कृत्रीमतेची ओल बोलणं फकस्त जवळ आलंया .. शब्द राहिल्याती अबोल भाऊ नाही मनात कुणी ... रडतीया चंद्राची ती कोर भाकरीनभी ओ ळ्ख बदललीया .. नग म्हणतीया चूल पिसेच वहित ठेवत नाही कुणी .. झालाय दु:खी तिकडे मोर पाया पडून मूर्ती चोरतुया ...इतका नास्तिक झालाय चोर आंब्याच भी बालपण गेलया ...आणलाया लहानपणीच मोहोर शब्दाच भी वय वाढलया ..

श्रीविठ्ठल : मला उमगलेला

लेखक शरद यांनी गुरुवार, 18/07/2013 07:04 या दिवशी प्रकाशित केले.
श्रीविठ्ठल :मला समजलेला १९७८-७९ साल असावं. डॉ.रा.चिं.ढेरे यांचे "महाराष्ट्राचा देव्हारा" हे पुस्तक हातात पडलं. त्या आधी ५-६ वर्षे त्यांचे "लोकसंस्कृतीची क्षितिजे" हे पुस्तकही घेतले होते. शहरात वाढलो, शिक्षण झाले त्यामुळे लोकसंस्कृतीशी ओळख तोंडदेखलीच. पण मी या पुस्तकाने प्रभावित झालो. त्यांची विद्वत्ता हा काही माझ्या तोकड्या ज्ञानाच्या कक्षेतला भाग नव्हता पण त्यांची शैली, भाषाप्रभुत्व, माहिती गोळा करण्याकरिता घेतलेले श्रम, नित्कर्षाला येईपर्यंत केलेली मांडणी यांनी मी प्रभावित झालो. त्यामुळे "श्रीविठ्ठल:एक महासमन्वय" या लेखाने मी भारावलोच.

" हे असे चालायचेच!! "

लेखक निनाव यांनी गुरुवार, 18/07/2013 02:39 या दिवशी प्रकाशित केले.
बोललो न मी काही न काही होते बोलायचे न होते काही ऐकायचे न मज काही होते सांगायचे! गाव आले , प्रवास थांबले न होते काही आठवायचे ओझे अवघड घेऊन सोबत न होते कुणास शोधायचे ! काठा सोबत, काठ शोधत , न होते परतायचे थांबवून सावलीस मागे, सोबत न होते न्यायचे ! तरी काही आलेच सोबत, न होते माझे नाव ते मग तोच म्हणाला , जाउदे 'निनाव' हे असे चालायचेच !! बोललो न मी काही न काही होते बोलायचे न होते काही ऐकायचे न मज काही होते सांगायचे!
काव्यरस
करुण

"गूढ" (बेडसे लेणी-एक गूढानुभव!)

लेखक अत्रुप्त आत्मा यांनी गुरुवार, 18/07/2013 01:26 या दिवशी प्रकाशित केले.
डोंगरदरिच्या कपारितुनी, हत्ती घोडे कुठून आले? मनी वाटते-चितारताना,अकल्पिता'ही "फुटून" गेले...! https://lh5.googleusercontent.com/-tkEOgsr5S-M/UOmt3DVjXiI/AAAAAAAAV9U/7WHZmVxHVx8/w702-h468-no/IMG_3695.JPG कुण्या देशीचे कोण प्रवासी नुसता हाती छिन्नी हतोडा हातामधुनी कसा अवतरे? मत्त हाती अन निधडा घोडा!?

मांजर, हत्ती, कुत्रा कि चिमणी?

लेखक निनाव यांनी बुधवार, 17/07/2013 23:12 या दिवशी प्रकाशित केले.
पाहिले एक मांजर , दूध पिताना मिटलेले डोळे , सतर्क कान भोवताली सर्व लक्ष असताना पाहिले एक हत्ती तलावास क्रमण करताना भुंकले कुत्रे , ओरडले माकड मात्र स्वतः मग्न चालताना मग पाहिल्या चिमण्या लागताच चाहूल 'संकटाची' वाचविण्यास इतरांस निस्वार्थ सतर्क करताना गरज अश्याच चिमण्यांची आज समाजास आहे मी पा एक वृक्ष, मात्र बाकी आपल्या वर आहे!

कधीतरी

लेखक वेल्लाभट यांनी बुधवार, 17/07/2013 18:33 या दिवशी प्रकाशित केले.
धुसफूस भावनांची विसरू कधीतरी जरी आठवून ढाळू अश्रू कधीतरी आणू कुठून सांगा शोधून एक मित्र जो ना म्हणेल कधीही 'भेटू कधीतरी' मग मोट अनुभवांची बांधू कधीतरी संधी पुढे आम्हीही साधू कधीतरी जैसे तुम्ही करावे, तैसेच भरावेही होईल हे तुम्हाला, लागू कधीतरी आम्हासही कधी, पुसतील लोक सारे आम्हीही मग अलिप्त, राहू कधीतरी कक्षा जरी स्वतःच्या जाणू सदा तरी आकाश बंधनांचे भेदू कधीतरी आहोत तेच आपण, जाणू कधीतरी 'तो' मी कधीतरी, 'तो' तू कधीतरी मागू आम्हास आम्ही काहीच ना अपूर्व कुण्या चेह-यास हासू मागू कधीतरी
काव्यरस
मराठी गझल
शांतरस

कृष्ण तो आतला ...

लेखक आतिवास यांनी बुधवार, 17/07/2013 16:49 या दिवशी प्रकाशित केले.
रोजचाच त्याने धावा हा घेतला गूढ डोहाच्या तळात उभा अंगार पेटला. युद्धे घमासानी हळू प्राण हा बेतला श्वासामागे श्वास कसा, न कळे रेटला. निसटून गेले, त्याचे भय ना मातीला उणे काही नाही भेद जागत्या वातीला. प्रपंच देहाचा उन्मळे रातीला पावसाची लय अशी अखंड साथीला. अदूर सुदूर घन कधीचा मातला झोपाळला आहे परी कृष्ण तो आतला. **
काव्यरस
शांतरस

मदत हवी आहे

लेखक समीरसूर यांनी बुधवार, 17/07/2013 14:58 या दिवशी प्रकाशित केले.
नमस्कार, कामाच्या व्यापामुळे मिपावर लिहिणे कमी (अल्मोस्ट बंदच) झाले असले तरी वाचन मात्र सुरु आहे. असो. आपली मदत हवी आहे म्हणून हा एक नम्र विनंतीलेख! कार्यालयाच्या कामानिमित्त ऑगस्ट २०१३ च्या पहिल्या आठवड्यात मूर्सव्हील (उच्चार चुकीचा असल्यास क्षमस्व, पहिल्यांदाच या गावाचे नाव ऐकले आहे), नॉर्थ कॅरोलीना, अमेरिका येथे सहकुटुंब (म्हणजे फक्त बायको आणि मी) जाण्याचे ठरते आहे. अजून इथली बरीच कामे बाकी आहेत. अशा नियोजित परदेशवारीचे विमान केव्हा वाकड किंवा हिंजवडीच्या ट्रॅफीकमध्ये गच्च रुतून बसेल याचा नेम नसतो. परंतु सध्या तरी हे जाणे अटळणीय आहे असे वाटते (असे नेहमीच वाटते).
Subscribe to