चंद्राचा शीतल प्रकाश, बाप्पा सगळ्यांना देतो गोंडस बाळाच्या रुपात, प्रत्येकजण जन्माला येतो बालपण कसे संपते, कधी कळतच नाही असा सोमवार परत, कधी मिळतच नाही मंगळाचा जोश, संपूर्ण तारुण्य व्यापतो आभाळा एवढ्या आकांक्षा, आपण उरात जपतो खूप काही करायला, वेळ कमी पडतो आपल्या नकळत अचानक, बुधवार उजाडतो बौद्धिक आणि आर्थिक, आपण झेप घेत असतो कुटुंब, तब्येत, मित्र - ह्यांसाठी वेळच नसतो अनुभवाचं लक्षण म्हणून जग, पांढऱ्या केसांकडे पाहतं स्वतःसाठी थोडं जगायचय, असं मनात वाटत राहतं एक महत्वाचा निरोप घेऊन, मग गुरुवार येतो खरा मार्ग दाखविण्याचा, प्रयत्न करून जातो स्वार्थात भिजलेलं मन, इतक्या लवकर

प्रा.माधव त्रिंबक पटवर्धन (माधव जूलियन) ह्यांचा छन्दोरचना हा ग्रंथ प्रथम १९२७ साली प्रसिद्ध झाला. त्यात आणखी भर घालून हाच ग्रंथ १९३७ मध्ये छापून प्रसिद्ध झाला.

डोक्यातल्या मेंदुच्या तंतुमय जगात संशय नावाची एक अस्सल जमात त्या जमातीचा म्होरक्या मी स्वतः आणि माझेच विचार त्याची माता उगा कायपण ऐकून फ़िरते हे डोके सापडल ती दिशा घेउन सटकत रहाते आपणच ओतायला तेल काढते वर ओतून पुन्हा स्वतःच पेटते महायुध्दं भडकतात डोक्यात माझ्या सद् असद् विचारांना मी देतो रजा खऱ्या खोट्याची शहानीशा? पर्वा नाय कारण चढलाय नशा नाहि म्हणायला कोणितरी समजाउ पाहते जाउदे म्हणत विसरयला सांगते एक एक तंतु जळून खाक होत असतो पण मनातील सल मात्र तशीच राहते