ही कविता वाचून , फार पूर्वी म्हणजे मी तारुण्याच्या उंबरठ्यावर असतानाआमच्या शेजारी रहाणाऱ्या कविता नावाच्या एका तरुणीची आठवण आली. *****कविता***** कविता म्हणजे माझ्या प्रेमजीवनाचे पहिले पान कविता म्हणजे पिंजारलेल्या केसांचे सोनेरी रान कविता म्हणजे ममता कुलकर्णीचे प्रतिबींब कविता म्हणजे वाढणारे टिंब टिंब टिंब कविता म्हणजे हलवत झोपवणारी खाट (विदा सरकाईलो खटिया) कविता म्हणजे भल्याभल्यांची लागलेली वाट कविता म्हणजे सग्गळ्ळीकडून ब्युटीफुल्ल कविता म्हणजे नेहमी हरवणारा सोनेरी डूल (विदा बुगडी माझी सांडली ग, झुमका गिरा रे) कविता म्हणजे ओष्ठद्वयी

केस विस्कटलेले, ओघळले काजळ गाली रागाने चेहरा लाल,आठी शोभते भाळी किती समजवू,किती सांगू?तुज पटवू कसे? भार्ये,तुज वाचून ,मम ह्रुदयी दुसरी कोण वसे? काल भेटली ति मम कार्यालयीन सहकारी होती, रीत म्हणून थांबलो, बोलायची तसदी घेतली होती मोजून १० मिनिटे पण तिच्याशी नाही बोललो सखे तरी तासभर "गुलुगुलू" चालले होते तुज का वाटे असे? जनरीत म्हणून स्मित हास्य करून तिच्यासंगे बोललो तरी का म्हणते "दात काढून, लघळ पणे" वागलो? कार्यालयीन कामात सहकार्य देईन असे मी म्हटले, तरी "निर्लज्या सारखा पुढे पुढे करतो" तुज असे का वाटले? ति सुमार रूपाची, साधारण तरुणी असे, तरी"मेली,चटक चांदणी, नट मोगरी" का तुज भासे? मी सभ्

शब्द गोठून गेले अर्थाविन हरवून गेले सूर तालाविन गातो रोज तेच गाणे आळवतो त्याच पक्ती चित्तावीण वाटे सौदर्य पाहून मोगऱ्याचे घेयील जवळ कोण त्यास गंधावीण पडती थेंब अंगावरती पाण्याचे भिजून ही न भिजलो सरीवीण सरळ जगणे मग काय कामाचे अर्थ ही ना उरे त्यास वळणावीण

नवीनच लग्न मधुच॑द्राची रात फुटे कवीस कवीतेचा उमाळा अहो आश्चर्य काय त्यात? करे कल्पना॑ची बरसात उडवे उपमा अल॑कारा॑ची खैरात फुट्ती लाह्या॑सारख्या कविता काही ख॑ड न त्या॑त एकएकूनी कविता तयाच्या पत्नी जाई क॑टाळून ला॑बलचक देई जा॑भया मुखच॑द्रमा अन ताणून रात्र तशी फार न झाली डोळे मात्र जडावले कविता तयची निद्रानशावर रामबाण उपाय दिसे पत्नीचा चेहरा पाहून अखेर तो था॑बला जाणवूनि निरुत्साह तिचा तो थोडसा चिडला ''एव्हढी कशी तु अरसीक?'' तो बोलला रागाऊनी एकून बोलणे ते रागावली मग तीही ''मी अरसीक काय?'' बोलूनी तिने, त्यास मिठी मारली! तिच्या रसीकतेची त्यास अहा! पुरेपुर खात्री पटली!