माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव कधी सुख सारे कधी दु:खाचे हे डाव तुझे असणे नसणे ही वेड लावी मनाला तुझ्या नसण्यात ही तुझे भास जिवाला हे असले कसले धुके दाटले या मनी सरले दिवस सारे उरल्या आठवणी सारे असुन ही सलतो प्रीये तुझा अभाव असा माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव.. श्वास जरी हा माझा त्यात मी न कधी दिसलेला जीव हा माझा सारा फक्त तुझ्यातच गुंतलेला मन फिरते तुझ्याच मागे कसे सांगांवे कुणाला विसरून जावे म्हणता कसे आवरावे मनाला धडपडते अन् सावरते साराच तुझा प्रभाव असा माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव..

संमोहित मनाच्या दुख-या गाभा-याला स्पर्श करून सांगतो हे आत्मनिवेदन सत्य आहे ! पहाटे उमलुन पहिल्या प्रकाश किरणात कोमेजणा-या बकुळफुलांच्या संचिताच्या शापासारखं हे जगणं अन् क्लेश नवसाचं रूपं देवीच्या उंबरठ्यावर ठोकावं असं पूर्व परंपरेने चालत आलेलं ! संध्याकाळी मी जेव्हा डोळ्यावाटे रक्त वाहतो तेव्हा तुझे परसदार लालभडक होते, पसरलेले लाल अन् येणारे कृष्णमय ह्याच्या संगमाने जे काही क्षिताजावर उमटते त्याला शब्द नसतात त्याच अवस्थेत मी असतो ह्यासाठी पाहिजेतर मी माझ्या पहिल्या कवितेच्या गर्भपाताची शपथ घेतो ! शेवरीच्या कापसात विधवेची रात्र गुंडाळून विरह आग आग होऊन रात्र जाळतो मग झोप परागंदा होते अ

कलत्या उन्हात, कोण अंगणात? तुळस एकटी, तिची सावली, बाकी मग कुणी नाही! कलत्या उन्हात, कोण आकाशात? फिरती घार, उडती धूळ, बाकी तसे कुणी नाही! कलत्या उन्हात, कोण झाडात? झुलता वारा, हलते पान, बाकी मग कुणी नाही! कलत्या उन्हात, कोण घरात? चार भिंती, एक खिडकी, बाकी तसे कुणी नाही! कलत्या उन्हात, कोण उरात? एका वेळी एक श्वास, बाकी मग कुणी नाही! कलत्या उन्हात, कोण गॅलरीत? असेल कुणी, नसेल कुणी, बाकी मग मी पण नाही!