तुझे नाव नी केवळ भितीने गारठून जायला होते पानांवरून ओघळून गेलेला प्रत्येक थेंब डागांची लांबच रांग दुखण्याचीही थांबलेली अन तुझी आठवण म्हणजे स्मरण शब्दातील रण, सरण आणि मरण जसा सडलेल्या समुद्राने त्याच्या उदरातून ओकलेल्या सड्याचा किनार्‍यावर पसरलेला ऊग्र वास ज्या मोत्यांच्या आशेने तुम्ही एक एक शिंपले उघडत जाता त्यातून ओघळणारे रक्ताचे थेंब आणि जखमींचे आणि मृतांचे आर्त स्वर तुझ्या नावाने एक एक उचलत माळ कवट्यांची पुढच्या बळीच्या गळ्यात घालण्यासाठी आणि तुझ्या नावाच्या दहशती खाली दातखीळ बसल्यावर उच्चारून दाखवायचे 'बेहद खुबसूरत', एकच जल्लोश तुझ्या नावाचा घ्यायचा शेवटचा श्वास आणि हुतात्म्या

ती दुरून दिसली जेव्हा वठलेल्या झाडाखाली मातीच्या गालावरती उमटली लाजिरी लाली... ती थोडी जवळी येता हलकेच हासला वारा गाभाऱ्यात मनाच्या सजविला सुवक देव्हारा... गुंफिली महिरपी ओठी शतताऱ्यांची आरास बरसुनी अंगणी गेली चंद्रचांदण्यांची रास..

तेरा नाम कागज पे उतारनेसे अब डरसा लगता है तय-ब-तय सारी याँदे ऐसे खुलने लगती है जैसे दर्याने अपनी पोटली से हर रंग कि सिपीया निकालकर किनारेपें बिछा दि हो . फिर एक एक सिपी खेालते जाओ एक एक याद पिरोते जाओ देखते देखते वो एक बेहद खुबसूरत माला बन जाती है उसे गौरसे देखो तो फिर तेरी यादे घिर के आती है .... तेरा नाम कागज पे उतारने से अब डरसा लगता है |- मिसळलेला काव्यप्रेमी-| (२७/०६/२०१६) –-------------------------------------------------------- चाणाक्य यांचा भावानुवाद आताशा टाळतोच मी शक्यतो तुझं नाव लिहीणं कारण नंतर फार पसारा होतो तुझ्या आठवणींचा... समुद्राच्या लाटा कश्या शंख शिंपले उधळून टाकतात