जीवन डोर तुम्ही संग बांधी..! (अवांतर - रौशनी, पुढची पिढी!)

सहमत. खरोखर तात्या... मनामध्ये एकदमच काही तरी झालं शब्दात व्यक्त नाही करु शकत.. पण सलाम!!! ह्या जगात जगणं सोपं कधीच नसतं ! सुंदर ! अभिनंदन तात्या.

खरं तर खुप आधीपासुन मी प्रतिक्रीया लिहायचा विचार करतो आहे, नेमकं काय लिहावं हे शब्दात सापडत नाही. बर्‍याच जणांच्या प्रतिक्रीयेची वाट पाहिली पण मनात जे आहे ते चपखलपणे व्यक्त होईल अशी एकही प्रतिक्रीया मला दिसली नाही की पर्टकन "+१, सहमत" म्हणुन मोकळं होऊ ... शब्दशः सुन्न झालो ...! लहानपणी पुस्तकात भरपुर वाचायचो के शापीत राजकन्या थवा अप्सरा असतात व त्यांच्या अंगात भरपुर गुण असुनसुद्धा त्यांना कुठेतरी कष्टात व दर्जाच्या मानाने कमी मानसन्मानात, हालअपेष्टात व सामाजीक अहवेलना असनारे जीवन जगायला लागायचे. "रौशनी + रौशनी - अवांतर " वाचुस्तोवर ह्या खरोखरीच "पुस्तकी कल्पनाच" वाटायच्या, पण आज हे सर्व तात्यांच्या शब्दात व नजरेने पाहुन मन सुन्न झाले ... छे, देव एखाद्यावर फारच अन्याय करतो वा भविष्य वाटताना जरासे माप चुकीच्या बाजुला झुकवतो असे वाटायला लागले आहे ... सर्व आयुष्य अगदी आरामात एखाद्या गर्भश्रीमंत घरात सुनबाई म्हणुन टेचात राहुन अथवा फिल्मइंडस्ट्रीत आरामात झकपक रोल मिळवण्याची पात्रता असताना काय आयुष्य जगायला लागते हे पाहुन खरेच कसेकसेच झाले. अर्थात तात्या म्हणतात त्याप्रमाणे अगदीच "वाईट" जरी नसले तरी ह्यापेक्षा भारी आयुष्य नक्कीच तिच्या पदरात पडु शकते / शकले असते असे राहुन राहुन वाटते ... >>तो सूर्यही जरासा लाचार पाहिला मी..! निशब्द ..! तात्या, खरच अप्रतिम उतरलं आहे, असे पहायला व ते तेवढ्याच ताकदीने कागदावर उतरवायला जीगर लागते, ते आपल्यात आहे हे नक्की ...! असेच लिखाण येऊ देत , त्या शिंच्या मिपा संपादक / मालकाच्या धांदलीत असे "काळीज चिरत जाणारे" लेखन कॄपया बाजुला ठेऊ नका ...! बाकी काय लिहु, शब्दसंपदा अतिच तोकडी वाटत आहे आज. ------ छोटा डॉन एखाद्याला देव म्हटलं की देवाच्या चुका दाखवता येत नाहीत, चुका दाखवल्या की भक्तांना त्रास होतो. त्यात अजुन देवाला "स्वेटर" घालणे ही तर अजुनच मजेशीर गोष्ट. असो. ;)

>> तिच्या त्या 'आओगे ना?' या प्रश्नाच्या टोनमध्ये मला तिची ममत्वाची भूक जाणवली! अगदी विलक्षण जाणवली! कारण तिच्या ठुमक्यांकडे हावरेपणाने बघणारा मी कुणी तिचा गिर्‍हाईक नव्हतो! मी तिथे गेलो होतो तो तिच्या आईच्या ओळखीचा कुणीतरी होतो म्हणून..! मानलं तात्या.... इतकं प्रामाणिकपणे राहणं अवघड असतं.

आवडले....भरपूर लिहीत रहा!

"रौशनी"वर लिहा असे तात्यांना अनेकांनी सांगून झालेले मी पाहिले आहे. त्यांची ही लेखमाला वाचकांना नक्की आवडेल. (सहमत)बेसनलाडू

जी नीलमचे आयुष्य ह्याही पेक्षा चांगले करु शकली असती. कोणाच्या मदतीनं? कुठे? नीलमचं रूप पाहिलंस का? अरे त्या महोलमध्ये असतांनादेखील लोकं डोळे फाडफाडून अधाश्या भुकेल्या वाघासारखे बघत असतात! मग बाहेरची तर बातच सोडा! जशी आपल्या लोकांना त्या वस्तीतल्या अंधाराची कल्पना नसते तशी त्या बायकांनाही बाहेरच्या जगाची काहीच माहिती नसते! कुणाकडे जाणार होती रौशनी त्या मुलीला घेऊन? कुणी ठेऊन घेतलं असतं? पोटापाण्याचं काय? धुण्याभांड्यांची कामं रौशनी करू शकली असती का? तिनं केली असती का? प्रश्न अनेक आहेत..! महिन्याला हजार-दोन हजार कमावणारा एक तात्या अभ्यंकर रौशनी आणि तिच्या मुलीकरता कुठवर पुरी पडणार होता? अशक्य होतं ते, आजही आहे! आज तरी शक्य आहे का मला त्या मुलीला घेऊन माझ्या घरी येणं किंवा अन्य कुठल्या चांगल्या जागी ठेवणं? आणि काय गॅरेंटी तिला ते पटेल? खर्चाचं काय? उदरनिर्वाहाचं काय? बरं, परत लोकांना काय सांगू? घरी काय सांगू? लोक असंच म्हणणार ना की तात्याने एक बाई ठेवली आहे?! :) प्रश्न अनेक आहेत..! त्या माहोलबाबत, तो सूर्यही जरासा लाचार पाहिला मी..! हेच खरं! तात्या.

तात्या, खूपच सुंदर लिखाण. (आजच रौशनीचाही फोटो पाहिला आणि खूप वाईट वाटलं. म्हणे, यक्षांना शाप असतात, पण अप्सरांनाच्याही वाट्याला काही कमी भोग नाहीत.) अदिती

+१ "तुमच्या या लेखावर प्रतिक्रिया देण्याइतकी माझी कुवत नाहीये..." मलाही हेच वाटले.

अतिशय प्रामाणिक! ..ह्या सातीच्या मताशी सहमत आहे.

एकदा ती असे म्हणाली होती कि नामदेव जेव्हा तिच्याकडे बघायचे तेव्हा तिला त्यांच्या डोळ्यात कधी 'पुरुष' दिसत नाही तर त्यांच्या डोळ्यात तिला कायम अथांग करूणेचा झराच दिसला. या गोष्टीची आज आठवण झाली. नि:शब्द..! परंतु मी मात्र नामदेव नाही. माझेही पाय मातीचेच आहेत रे! नीलमला लहानपणापासून पाहिलं आहे म्हणून तसं काही वाटलं नाही. तिच्या जागी अन्य कुणी अशी देखणी मुलगी असती तर माझं मन चाळवलं नसतं असं नाही..! खिशात पैसेही होते..!!!! असो.. नामदेव एकच असतात..! परक्या तरूण पोरीत आपल्या मातोश्रींचा चेहेरा पाहणारे शिवछत्रपती एकच असतात..! खर्‍या अर्थाने एकमेवाद्वितीय...! बाकी तुम्हाआम्हा मंडळींचे पायही मातीचेच रे! आपला, (प्रांजळ) तात्या.

तात्या, छान लिहिलं आहेत. आणि ह्या नीलम बाई पण फारच सुंदर आहेत. डोळे निवले. नामदेव जेव्हा तिच्याकडे बघायचे तेव्हा तिला त्यांच्या डोळ्यात कधी 'पुरुष' दिसत नाही तर त्यांच्या डोळ्यात तिला कायम अथांग करूणेचा झराच दिसला. अहो हे काही तितकंसं खरं वाटत नाही. माझ्या मते या अशा कथा महापुरुषांबाबत नेहमीच रचल्या जातात. तात्यांनी प्रतिसादामध्ये शिवछत्रपतींबाबत जे लिहिले आहे तेदेखील तितकेसे पटले नाही. पण जाऊंदे अवांतर होतंय त्यामुळे तो विषय टाळतो. असंच छान लिवत र्‍हावा तात्या.

छान लिहिलय.. सरळ साध.. नीलम गोड आहे.. निरागस वाटतेय..