लहानपणी एक कथा वाचली होती. एका गावात चार हुषार विद्यार्थी रहात असतात.पुढील शिक्षण घेण्यासाठी, ते एका गुरू कडे जायचे ठरवतात.हाताशी, एखादा स्वयंपाकी असावा, म्हणून ते गावातीलच एका माणसाला बरोबर घेतात. चौघेही विद्यार्थी, गुरूकडून शिक्षण पुर्ण करून गावी येत असतात, बरोबर स्वयंपाकी असतोच. वाटेत, त्यांना एका प्राण्याची हाडे मिळतात. प्रत्येकाला आपापले ज्ञान दाखवायची हुक्की येते. पहिला विद्यार्थी, त्या हाडांपासून, सांगाडा तयार करतो. दुसरा विद्यार्थी, त्यात मांस आणि रक्तवाहिन्या तयार करतो. तिसरा विद्यार्थी, त्या सांगाड्यावर कातडे तयार करतो. चौथा विद्यार्थी म्हणतो, आता मी ह्याला जिवंत करतो. तितक्यात, स्वयंपाकी म्हणतो की, अरे बाबांनो, तुम्ही ज्याला जिवंत करत आहात तो, ड्रॅगन आहे. त्यामुळे, ह्याला जिवंत करू नका. पण, इतर चौघेही म्हणतात की, आम्ही ह्याला तयार केले आहे, हा आमचेच ऐकणार. तू घाबरू नकोस. स्वयंपाकी म्हणतो की, मी आधी झाडावर चढतो, मग तुम्ही ह्याला जिवंत करा. स्वयंपाकी झाडावर चढल्यानंतर, चौथा विद्यार्थी त्या ड्रॅगनमध्ये जीव ओततो. ड्रॅगन जिवंत होतो आणि चौघांनाही खाऊन टाकतो. ----‐--------- कळत नकळत आपणही, कधीकधी, ह्या चौथ्या विद्यार्थ्या सारखे वागतो. विशेषतः मतदान करतांना. घराणेशाही, ही अशीच तयार होत असते. घराणेशाहीची वाटचाल, जुलमी राजवटीकडेच होत असते. स्वर्गीय इंदिरा गांधी यांनी लादलेली आणीबाणी, हे ह्याचे एक उदाहरण आहे. माझा घराणेशाहीला विरोधच आहे.