Skip to main content

घरटे..

लेखक प्राजु यांनी गुरुवार, 13/12/2007 00:46 या दिवशी प्रकाशित केले.
घर ते माझे बालपणीचे रंगबिरंगी आठवणीचे.. आईबाबांच्या पंखाखाली मांडलेल्या भातुकलीचे.. प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी वेल जुईची बहरली होती.. सैरवैर त्या अंगणी माझी इवली पाऊले नाचली होती.. झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. एकेक पायरी यशाची ती चढले ज्याच्या बळावरी.. घर ते माझे उभे पाठीशी उनपाऊस घेत शिरी.. कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी त्या माझ्या उतरून टाकेन लिंबलोण... - प्राजु.
Taxonomy upgrade extras
प्रकटन
लेखनविषय:
वाचने 10797
प्रतिक्रिया 25

प्रतिक्रिया

विसोबा खेचर गुरुवार, 13/12/2007 00:50
झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी त्या माझ्या उतरून टाकेन लिंबलोण... वा! वा! अतिशय सुरेख कविता... जियो.. आपला, (हळवा) तात्या.

स्वाती राजेश गुरुवार, 13/12/2007 00:59
खूपच छान कविता. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी त्या माझ्या उतरून टाकेन लिंबलोण... ही सुन्दर कल्पना.

पुष्कर गुरुवार, 13/12/2007 08:56
"कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.." या ओळी विशेष आवडल्या. -पुष्कर

आनंदयात्री गुरुवार, 13/12/2007 11:20
म्हणतो .... दिवसेंदिवस प्राजुच्या कविता अधिकाधिक सुंदर अन प्रगल्भ होत आहेत हो ... और भी लिख्खो ...

विजय पाटील गुरुवार, 13/12/2007 15:15
नमस्कार प्राजुताई, अतिशय सुंदर कविता. मनापासुन आवडली. --विजय

प्राजु गुरुवार, 13/12/2007 20:20
आपणा सर्वांचे मानापासून धन्यवाद. - प्राजु.

शलाका पेंडसे शुक्रवार, 14/12/2007 18:00
छानच कविता आहे. माहेरची खूप आठवण झाली.

राजे (verified= न पडताळणी केलेला) शुक्रवार, 14/12/2007 22:27
"झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.." सुंदर ओळी... विषयांतर : कोणाला ही""शुभंकरोती.." पुर्ण येते का हो ? असेल तर लिहा येथे. राजे (*हेच राज जैन आहेत) माझे शब्द....

ऋषिकेश शुक्रवार, 14/12/2007 22:32
शुभंकरोति कल्याणं आरोग्यं धनसंपदां शत्रुबुद्धीविनाशाय दिपज्योती नमोस्तुते (मला इतकाच माहित आहे. पुढे आम्ही दिव्य दिव्या दिपत्कार.... म्हणतो :) ) (तिन्हीसांजेचा भक्त)ऋषिकेश

राजे (verified= न पडताळणी केलेला) शुक्रवार, 14/12/2007 22:35
"पुढे आम्ही दिव्य दिव्या दिपत्कार.... म्हणतो :) )" हे मस्तच पण आम्हाला जरा पुर्ण हवे होते हो. राजे (*हेच राज जैन आहेत) माझे शब्द....

प्राजु शुक्रवार, 14/12/2007 23:09
दिव्या दिव्या दिपत्कार, कानी कुंडले मोती हार, दिव्याला पाहून नमस्कार... सांज होवो दिवा लागो देवापाशी उजेड पडला तुळशीपाशी माझा नमस्कार सर्व देवांच्या पायापाशी... सदा सर्वदा योग तुझा घडावा तुझे कारणी देव माझा पडावा उपेक्षू नको गुणवंता अनंता रघुनायका मागणे हेची आता.. जय जय रघुवीर समर्थ............. - प्राजु.

पक्या शनिवार, 05/09/2009 05:13
सुंदर कविता. वर तुम्ही 'दिव्या दिव्या ' लिहीले आहे त्यात एक चूक आढळली. कदाचित टायपो पण असू शकेल. पण ज्यांना माहित नाही त्यांना अर्थ नी ट लागणार नाही. >>तुझे कारणी देव माझा पडावा या ठिकाणी देव च्या जागी देह हा शब्द आहे.

धोंडोपंत शनिवार, 15/12/2007 14:43
वा वा, प्राजुताई, कविता चांगली आहे. आवडली. अभिनंदन. आपला, (वाचक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

विमुक्त गुरुवार, 03/09/2009 22:39
जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. मस्त आहे...

संदीप चित्रे गुरुवार, 03/09/2009 22:49
कविता सुरेख आहे प्राजु... >> झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. एकेक पायरी यशाची ती चढले ज्याच्या बळावरी.. घर ते माझे उभे पाठीशी उनपाऊस घेत शिरी.. >> व.पुं.नी लिहिलंय तसं 'The more you write personal, the more it becomes universal' !

हृषीकेश पतकी शुक्रवार, 04/09/2009 14:09
भावूक केले हो कवितेनी... सुरेख आहे कविता.. आपला हृषी !!

पाऊसवेडी शुक्रवार, 04/09/2009 14:46
>>>"कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... या ओळी खूपच आवडल्या. मला तुमच्या सगळ्याच कविता खूप आवडतात अवांतर: >>>.तुझे कारणी देव माझा पडावा या ऐवजी तुझे कारणी देह माझा पडावा असे हवे होते जपत किनारा शीड सोडणे - नामंजूर! अन वार्‍याची वाट पहाणे - नामंजूर! मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची येईल त्या लाटेवर डुलणे - नामंजूर!

sneharani शुक्रवार, 04/09/2009 14:46
कविता चांगली आहे. कधी न वाटे मला एकटे घर ते माझे सखा सोबती.. कितिक गुपिते दोघांमधली जपून त्याने ठेवली होती... सुंदर ओळी... सुरेख आहे कविता..

सुबक ठेंगणी शुक्रवार, 04/09/2009 15:34
नादमय ओळी... झोपाळ्याची जुनीच करकर सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी.. त्यामागूनी सूरांत होतसे तिन्हीसांजेची शुभंकरोती.. आमच्याकडे झोपाळा नव्हता पण माझे आजोबा आरामखुर्चीत बसून रामरक्षा आणि व्यंकटेशस्तोत्र म्हणायचे त्याची आठवण झाली.

मदनबाण शुक्रवार, 04/09/2009 18:11
सुंदर कविता... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. ये लयं आवड्या... :) मदनबाण..... Stride 2009 :--- http://www.southasiaanalysis.org/%5Cpapers34%5Cpaper3354.html

संतोषएकांडे शुक्रवार, 04/09/2009 18:39
मिपाकरांशी माझी ही पहीलीच भेट... जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. त्या मायेच्या आठवणीने उर दाटून येई कोण.. घरट्यावरूनी त्या माझ्या उतरून टाकेन लिंबलोण... खूपच सुंदर..... रोजच वाचुया, लिहुया, भेटुया याच जागी..... माझी मराठी बडोद्याची असून चूकून झालेल्या चूकींबद्दल क्षमस्व.... आपला 'संतोष' एकांडे

दिपाली पाटिल शनिवार, 05/09/2009 01:25
प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी वेल जुईची बहरली होती.. सैरवैर त्या अंगणी माझी इवली पाऊले नाचली होती.. जग ते होते छोटेसे पण आनंदाचे जीणे होते.. प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण घर ते आमचे गाणे होते.. सुंदर....माझं जुनं घर आठवलं... दिपाली :)

प्रशांत उदय मनोहर रविवार, 06/09/2009 09:57
घराचं जितंजागतं चित्र उभं केलंस आणि आठवणींनी डोळ्यात पाणी आणलंस. आपला, (हळवा) प्रशांत --------- मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :) माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई