सुचेता ह्यांची सोबती ही कविता वाचली आणि आवडलीही. तसं पाहिलं तर काव्य करणं हा माझा प्रांत नव्हे. पण मधेच कधीतरी सुरसुरी येते. सुचेता ह्यांची 'सोबती' कविता वाचली आणि आलेल्या सुरसुर्‍या अवस्थेत एक कविता होऊन गेली. तुम्हा सर्वांच्या आस्वादार्थ...... सुखाला अनंत सोबती जरी, दु:खातही तुम्ही एकटे नसता, मित्र असतो सोबतीला, सगळेच कडेने पोहणारे नसतात. ज्याचं त्याने सामोरं जावं, प्राक्तनाला दोषी का धरावं? जीद्द अशी बाळगावी, दैवानेही समोर झुकावं. अरे हेच चिरंतन सत्य आहे, पाठ फिरवून पळायचं नसतं. संघर्ष जो सदैव करीतो, दैव त्यालाच प्रसन्न होतं.