✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

गपचिप

आतिवास यांनी
 ·  लेख
लेख
लेखनविषय (Tags)
कथा
लेखनप्रकार (Writing Type)
अनुभव
आमची आई येकदम वाईट. च्या काय देत नाही कदी. ही मोटी मान्सं बरी च्या पित्यात. आमाला मात्र न्हाई. आण्णा म्हन्त्यात, “चहा नको पिऊ; काळी होशील.” त्यादिशी पाटीलकाका आल्ते. आई च्या दिऊन बोलत बसली तितचं. मला म्हन्ली, “बेटा, तेवढी कपबशी आत नेऊन ठेव मोरीत. न फोडता ने.” आता पावणे होते; तेंच्यासमोर आईचं ऐकाया पायजे ना! वाईट असली ती तरी! पाटीलकाकांनी कपात उलिसा च्या तसाच ठुला व्हता. म्या पिऊन टाकला तो गपचिप. येकदम झ्याक. तवापासून आले पावणे, की उचल कपबशी ... प्या च्या..... पावणे नाय आले तर? म्या रस्त्यावर जाऊन कुणालाबी सांगतिया “आई-आण्णा बोलावत्येत” म्हनूनशान. आई करतेच च्या. म्याबी पिते. उलिसा. गपचिप. * शतशब्दकथा
31153 वाचन
💬 प्रतिसाद (65)

प्रतिक्रिया

तिमा
Wed, 01/01/2014 - 18:34 नवीन
शतशब्दकथा आवडली. न मिळणार्‍या गोष्टीचे जास्त आकर्षण असते लहान मनांत, हे अगदी स्वानुभवावरुन पटले. आण्णा म्हन्त्यात, “चहा नको पिऊ; काळी होशील.” असे लहान मुलांना काहीबाही सांगून, त्यांचा हिरेमोड करणारेही लहानपणी खूप बघितलेत. तसेच,मुंजीत उगाचच, आता तुझी मांडी कापून त्यांत बेडुक भरतील हाँ! असले घिसेपिटे विनोद करणारे काका लोकही बघितलेत.

आतिवास
Wed, 01/01/2014 - 19:26 नवीन
सहमत आहे. असे लहान मुलांना काहीबाही सांगून, त्यांचा हिरेमोड करणारेही लहानपणी खूप बघितलेत. लहान मुला-मुलींशी काही लोक असे विचित्र वागतात - हा स्वतंत्र धाग्याचा विषय आहे - म्हणजे इतका मोठा आहे!
↩ प्रतिसाद: तिमा

राही
गुरुवार, 01/02/2014 - 00:45 नवीन
या मुलीला निरागस म्हणावे की बिलंदर? खरे तर मुलांवर असा एकाच गुणाचा छाप मारता यायचा नाही. मुले एकसुरी नसतातच शिवाय मोहकपणे चंचल असतात. क्षणात एक स्वभाव तर क्षणात दुसरा. त्यांच्यावर एकाच स्वभावाचा शिक्का अजून बसायचा असतो. सर्व कथा आवडत आहेतच.

आतिवास
गुरुवार, 01/02/2014 - 12:22 नवीन
त्यांच्यावर एकाच स्वभावाचा शिक्का अजून बसायचा असतो. सहमत. स्वतःला हवं ते कसंही मिळवायचा प्रयत्न करणं ही स्वाभाविक प्रवृत्ती दिसून येते लहानपणी. लहान मुला-मुलींच्या वागण्यावर मोठ्यांचा काय प्रतिसाद मिळतो त्यावरुन मग स्वभाव 'बनत' जातो माणसाचा असं मला वाटतं. बरोबर-चूक - माहिती नाही.
↩ प्रतिसाद: राही

पैसा
गुरुवार, 01/09/2014 - 20:55 नवीन
आंजीकथा न्हेमीप्रमाणे झक्कास! जयंत कुलकर्णींची पूरक कथा पण मस्त झालीय. एक सुरुवातीचे कथासूत्र घेऊन अशा शतशब्दकथा बाकीच्यांनी एका धाग्यात लिहीत जायच्या असा काही प्रयोग करा बघू!

आतिवास
गुरुवार, 01/09/2014 - 21:51 नवीन
कल्पना चांगली आहे. पाचेक (तसे दोन-तीनही चालतील म्हणा) लोक तयार झाले तर प्रयोग करुन पाहता येईल. त्या प्रयोगाचा विषय अर्थात सर्व सहभागी सदस्यांनी चर्चेतून ठरवावा - म्हणजे आन्जीच्याच कथा लिहायला पाहिजेत असं नाही :-) फक्त पुढाकार कोणीतरी घेतला पाहिजे इतकंच ;-)
↩ प्रतिसाद: पैसा

चित्रगुप्त
Sun, 01/12/2014 - 19:54 नवीन
लै मंजे लईच भारी राव. येक डाव शेरातले पावणे आल्ते. त्ये म्हण्ले आमी च्या पीत नाय, कापी पितो. आता कापी म्हंजे काय, आमास्नी कुनालाबी ठऊक न्हायी. आई म्हन्ली की जा गं, शेजारच्या बामण वैनीस्नी इच्यारून ये. बामण वैनी म्हन्लि, अगो कापी नव्हे कॉफी म्हणतात कॉफी. शिष्टच हाय वैनी. पन मंग तिनं गरमागरम कापी करून बी दिली. मलाबी प्याला दिली सुंदर काचेच्या कपात. शेराचे पावणे तर लई खुस झाले कापी पिऊन. तवापास्नं कुनी पावणे आले, की मीच आधी इच्यारते, काय घ्येनार, च्या की कापी? कापी पिनार म्हनाले की धुम धावत सुटते वैनीकडे.

आतिवास
Sun, 01/12/2014 - 21:32 नवीन
हाहा! जमलाय कल्पनाविस्तार. आन्जीला काय, च्या असो की कोपी, उलिसा प्यायला मिळाल्याशी मतलब! ;-)
↩ प्रतिसाद: चित्रगुप्त

मनीषा
Wed, 01/15/2014 - 09:38 नवीन
असं वागणं बरं नव्हे, हे पोरीला सांगायला हवं . लगीन झाल्यावर सासरे म्हणतील .. पोरीला नीट वळण नाही लावलं :( तिला रोज रोज , हवा तसा चहा मिळो ही सदिच्छा ! :)