बालकविता - मोठ्यांचे ऐका

एक होती मासोळी, सुळसुळ पोहतसे जळी चमचम मऊ पोट करी,वर्ख मिरवे सोनेरी ||१|| आई तिची सांगे तिला,जपून नेहमी रहायाला जळात असे गळ टाकूनी,दुष्ट माणूस किनार्‍यावरी ||२|| मासोळी होती उचापती,भारी होती करामती तमा आईच्या बोलांची,नसे करीतसे कधीच ती ||३|| शिंपल्यातल्या मोत्यांशी, इतर सुंदर माशांशी लव्हाळांशी बेडकांशी, मस्ती करावी मनमुरादशी ||४|| सुळसुळत पळत सुटावे,आईचे कोणी ऐकावे आईने धपाटले तर्,मुळ्ळी फुगा करुन बसावे ||५|| मग एका काळ्या दिवशी, जाळ्यात सापडे मासोळी कोळी तिला पकडून न्याहाळी, त्यालाही मग दया येई ||६|| इतकी सुंदर जलराणीसम, मासोळी ही सोनेरी जर दिला नजराणा मी राजाला,मिळेल भरपूर द्रव्य मजला ||७|| राजा ठेवतसे संग्रही, चमचमणारी बाळ मासोळी मासोळी मात्र लागे झुरणी,आईबाबा मित्र आठवुनी ||८|| मासोळी बाळास उशीराने गोष्ट कळे, आईचे नेहेमी ऐकावे आई सांगे कळकळीने, बाळासाठी तिचे हृदय तळमळे ||९|| मोठे सांगती गोष्ट हीताची, ऐकावे त्यांचे ही रीत जगाची म्हणून मुलांनो आईबाबांचे ऐका,धोक्यापासून लांब रहा ||१०||